16 Kasım 2026
Son Dakika

İnsan sevdiğini asıl öldüğünde yitirir / Tacim Çiçek

Ne kendim yaşayabilecektim, ne yaşatabilecektim kendimde onu. Çünkü ona olan sevdam beni rehin almıştı. İşte bundan dolayı, ne yaklaşabiliyorum o aklımı başımdan alana, ne de uzaklaşabiliyorum ondan.

İnsan sevdiğini asıl öldüğünde yitirir / Tacim Çiçek

artık kimliğin oldu hüzün

belki de bu yüzden uykusuz yüzün

            yalnızlığın ve aşkın imbiğinden süzülmüş her sözün

            karşımda durdukça bulutlu iki gözün

            aklımın sende kalması elimde değil

çünkü kimse senin kadar sevmedi,

sevmeyecek de beni dediğin

şimdi içimde kızıl bir güldür

            solmamasının nedeni iki gözümdür

 

  Biri, karşıma geçip birini tanıyacaksın hayatın değişecek. O güneşin olacak. Ne yaklaşabileceksin, ne de uzaklaşabileceksin, deseydi. Hiç inanmazdım. Ama bu oldu. Gerçekten de onu tanıyınca bağlandım ona. 

  Onu kendimden çok sevdim. Ona sevdiğimi söyledim.

  Söylemeseydim asla kendimle barışık olamayacaktım.

  Ne kendim yaşayabilecektim, ne yaşatabilecektim kendimde onu. Çünkü ona olan sevdam beni rehin almıştı. İşte bundan dolayı, ne yaklaşabiliyorum o aklımı başımdan alana, ne de uzaklaşabiliyorum ondan. Buna neden olan, onun istemediği bir hayatı çekmek zorunda olmasıydı…

  Yine de soluduğum hava, içtiğim su, yediğim ekmek olmuştu bana.

  Bu nasıl bir sevgi diyebilirsiniz.

  Aslında bir adı da yok belki bu sevginin.

  Çünkü başkalarının yanında dil kuşlarıyla söyleştiğimizde de bir adım olmadı onun için. Sesini birkaç gün duymadığımda, yüzünü görmediğimde boğulacak gibi oluyordum. Sudan uzak bir balık gibi çırpınıyordum.

  Öldüğümü düşündüğümde o sesini duyurduğunda ya da kısacık bile olsa göründüğünde suya kavuşan bir balık gibi hayat buluyordum. Yaşamak sevinci sarıyordu beni.

  Onun kollarında uyuyormuşum gibi… Onunla ruh kazanan bu metinlerde en güzellerini ona yazmışım. Ağlamışım ve onu düşünmüşüm.

  Ona en yakın olanların bile onu düşünemeyeceği, hayal bile edemeyeceği kadar, şimdi de düşünüyorum, elimde değil bu çünkü. Kendimi hiç düşünmüyorum. Ona, o denli bağlanmışım ki, beni benden alıp götüren her şeyden kurtar dese, kaçıp gidelim gözlerin görmeyeceği, ellerin ulaşamayacağı bir yere hiçbir şeyi ve kimseyi düşünmem, giderim onunla, bir mendil kiraz gibi.

  İşte olmayacak hayaller kurarım bazen. Otururum balkonda, çeviririm yüzümü güneşime, zifiri karanlık olsa da, bulunduğu yeri bilirim. Görürüm ve düşünürüm:

  Hasta mı, ayakları mı ağrıyor? Üstü mü açıldı? Karabasanlar mı görüyor? Bir sıkıntısı mı var? Canı su mu istiyor, diye.

  Yalnızca bunları mı?

  Daha neler düşünürüm de, saklarım kendimden; kendime bile söyleyemem...

  Oturur ağlarım bazen. Görse, duysa üzüleceğini ve bu yüzden kendine haksızlık edeceğini bilirim.

  Yine de tutamam kendimi, gözyaşlarıma belenirim.

  Evinde bir Külkedisi olduğu için.

  Niçin bu kadar düşünmek birisini(?) derseniz...

  Açıklamalarım mantıklı gelmeyebilir. Bu yüzden ne alâka deseniz de aklıma gelen örnekle yanıtlayabilirim sorunuzu:

  Birkaç yıl önce Çokomel reklâmı yayınlanmıştı Tv’lerde.

   İnanılmaz biçimde tutmuştu. O reklâmdaki adam, kendisine çeşitli fotoğraflar gösterip, bu nedir? diye soran doktora, hep Çokomel diyerek yanıt veriyordu.

   Sonunda da doktor, niçin Çokomel peki?! diye sorduğunda da hiç aklımdan çıkmıyor ki! diye karşılık verdiğini anımsıyorum; siz de anımsadınız sanırım. İşte tam da öyle bir duygudan ve sevdadan dolayı onu çok ama çok düşündüğümü söyleyebilirim, bundan emin olduğumu da…

  Onun uzakta da olsa mutlu olması, yaşamını, duygularımı bilerek sürdürmesi, istediğinde sesini, yüzünü esirgememesi yetiyor bana. Çünkü biliyorum ki gerçek yaşamda her şey her zaman istediğimiz ve beklediğimiz biçimde gerçekleşmez. Bu çok acı verir bize. Katlanılmaz, çekilmezdir.

  Kuşatılmışlıklarımızın ve de birlikte olduklarımızın, kısacası hayatlarımızın karşı konulamayacak iç yasaları yüzünden. Bu yasaların çevremize ördüğü duvarlar yıkılmaz ve aşılmazdır çünkü.

  Umutsuz değilim ad konulmamış buluşmalarımızdan ve konuşmalarımızdan. Sonsuz bir zamanda sonsuz bir yolculuğa çıktım içimde.

  Yolum oldukça engebeli ve dikenli bir dere kıyısında…

  Yolun beni özlemini duyumsadığım denize kavuşturacağını biliyorum. Zamanını bilmiyorum ama inanıyorum. Orada, yani mavi suların ak köpüklü atlarının sevinçle yarıştıkları ve bazen de kendilerini tutamayıp zarar verdikleri kıyılara ulaştığımda, güneşimle göz göze geleceğim.

  Onunla yarışacağım, önce denize kim girecek diye.

  Kıyıda koşacağız.

  Kumların üstüne oturup konuşacağız. Saatlerce…

  Dudaklarımız yalvaracak, biraz susun da dinlenelim diye.

  Ayrı geçirdiğimiz zamanın başından buluştuğumuz ana dek yaşadıklarımızı anlatacağız birbirimize. Hiçbir şey saklamadan ama… Zaman dursun isteyeceğiz.

  Yıldızlara salıncak kuracağım onun için. Sallayacağım bir süre. Ona sevdiği şiirleri, şarkıları ninni gibi söyleyeceğim. Usulca uyuyacak. Yine de kulağına fısıldayacağım sözlerimi.

  Saçına parmaklarımı tarak yapacağım.

  Şafak söktüğünde, sabahları uyumayı çok sevdiğini bildiğim için sesimi hapsedeceğim içime.

  Tarağı batıracağım avucuma, uyanmasını bekleyeceğim.

  Uyandığında canlarına çabuk varsın diye tüm becerimi kullanıp ayaklarına masaj yapacağım.

  Usulca uğurlayacağım.

  Hayal bunlar geeeç mi diyorsunuz.

  Peki, insan hayal ettiği müddetçe yaşamıyor mu?

  Niçin  böyle durumlar için de geçerli  saymazsınız ki  bunu?!

  Tamam, anlaşıldı.

  Sizin bilmece sorularınızla kaybedecek zamanım yok. Ama bir şeyin gerçekleşebileceği ihtimalinin olması kötü mü?

  Kime ne zararı olabilir ki?

  Ben onun bir gün uzattığım elimi tutma ihtimalini sevdimdi, şimdi de bir gün bir yerde ayrı olan hayat yollarımızın birleşip tek yol(umuz) olacağı ihtimalini seviyorum.

   Sizce o yer burada değil mi?

  Olmasa ne kaybederim?

  Adına ne derseniz deyin ama gerçek sevgi içinde yeşerdikçe insanın, yok önemi zamanın ve mekânın diye düşünüyorum. Çünkü insan yaşadıkça yaşatır sevdiğini, asıl öldüğünde yitirir. Ve insan zamanla sevdiğine dönüşür. Belki de bu yüzden sevdiği ya onu öldürüyor ya da sonsuz yaşatıyor.

  Çünkü bir düş gördüm. Gündüz düşlerimden değil ama.

  Gerçek bir düş: Onunla ilk görüşmemizde keşfettiğimiz salaş bir kıyı lokantasındayım. Denize sıfır sayılabilecek bir masada yalnızım. Başka müşterileri var mı buranın, farkında değilim. Gözlerimi suda yüzen ördeklere ve bazen onların arasına inip ama hemen uzaklaşan birkaç martıya dikmişim. Düşünceliyim. Küçük bir kedi sürtünüyor bir ara bana, ona çeviriyorum gözlerimi, oldukça semiz. O an fark ediyorum yakamozu. Ayağa kalkıyorum ve hesabı istemeden önce küçük bir şarapla iki bira istiyorum garsondan. Dışarıya satışlarının olmadığını söylüyor, ama ısrarıma dayanamıyor garson.       

  İstediklerimi bir torba içinde getiriyor. Teşekkür ediyorum parayı verirken. Lokantanın yakınındaki yeşil alana geçiyorum. Kıyıda bir taşa oturuyorum. Denizin dalga sesinden kendimi alamıyorum, bir de yakamozdan. Birkaç kişi daha geliyor çilingir sofralarını kuruyor ve çimene oturuyorlar. Rakı içiyorlar. Bana, orada değilmişim gibi, aldırmıyorlar.

  Sonrasında ben de yalnızmışım gibi unutuyorum onları dünyama dönüyorum. İki bira bitiyor. Şarabı açacağım sırada yakınımda birini görüyorum. Dönüp bakıyorum. Kanıksadığımız falcı kadınlardan biri. Ne yapıp edip ikna ediyor beni.

  El falıma bakıyor. Çok şey söylüyor, ama çok azı etkiliyor beni.

  ‘Bir insan ne yaparsa yapsın be abi, senin gibi zayıflayamaz. Böyle zayıflayanlar ancak karasevdalılardır…’ Ağzımı açıp bir şey demek istiyorum, susturuyor beni. ‘Eee ben bilirim de söylerim. Demek ki aştan, ekmekten kesilecek kadar seviyorsun. O şanslı olduğunu biliyor mu peki?’ Yanıtlamıyorum. Gözlerime bakıyor ve âdeta ürküyor.

  ‘O su olmuş, sen de önünde sabun olmuşsun be abi!’

  ‘Bir falcı bularak açtım ellerimi, söyle be falcı çekinme,’ diyorum. Kendimce dalga geçiyorum onunla güya, oysa içimin bir yanı buz, öteki de ateş ama ikisi de yenilmiyor içimde, beni daha çok acıtmak için güç birliği yapmışlar...

  ‘Biliyorsun zaten,’ diyor, ‘bahtın kara şansın belli, yazmış bunu Mevlâ’m sana değiştirilmez hiçbir yolu…’ Ciddileşiyorum ve cebimden para çıkarıp uzatıyorum ona. Parayı almıyor ve yanımdan uzaklaşıyor. Hastaymışım gibi. Gözleri iki korku çiçeği oluyor. Aldırmıyorum söylediklerine. Şarabı açıyorum güçlükle. Şaraptan iki yudum içiyorum. Salaş lokantadan gelen müziğe kulak veriyorum. Gözlerimi kapatıyorum ve dinliyorum:   ‘Gözlerin doğuyor gecelerime…’

  Gerçek bu! O, doğuyor gecelerimden kurtuluyorum.

  Bir günü onunla geçireceğim diye çocuklaşıyorum. Bir haber almadığımda ondan kahroluyorum ve başına bir şey mi geldi deyip Mecnun Mecnun dolaşıyorum. Sibel Can’ın sesi geliyor kulağıma. Lokantanın garsonları sözleşmişler gibi uçuruyorlar beni birbirinden güzel şarkılarla.

  ‘Amman havar havar komşular havar…’ diyor Sibel.

  Dalıp gidiyorum ezgiyle.

  Farkında olmadan ezgiye uygun dizeler söylüyorum:

 

                        kaç gecedir seni, seni görmedim

                        yüzüne yüz sürüp içten gülmedim

                        sensiz geçen gece değin inledim

                        yâr gelesin diye haktan diledim

 

                        “aman havar havar can kuşum havar”

                        yalnız seni sevdim çok mu suçum var

                        yüreğim kan ağlar, ciğerim sızlar

                        benim bu sevdamdan kim çeker zarar

 

                        “yüce dağ başında bir top kar idim”

                        sevdiğim güneştin ben de eridim

                        sana hiç küsmedim kaderim dedim

                        yâr senin gelmeni içten istedim*

 

  Bir şey ilgimi çekiyor ve susuyorum.

  O an tuhaflaşıyorum.

  Denizin üstünden ışıktan bir kuş havalanıyor. Yakamoz kuşu diyorum ona. Yakamozun içinden çıktığı için. Karşımda duruyor, bir arıkuşu gibi. Bir çırpıda altı ak kâğıda dönüşüyor. Ak tüylerden oluşmuş bu sayfalara özene bezene yazılmış tümceler görüyorum ve okuyorum:

  ‘Ben hep suydum zaten…’

  ‘Ama nasıl olur bu!’

  ‘Beni avuçlarında tutamayışın su oluşumdandı anlamadın m?!’

  ‘Peki, ben niçin bir sabunum?’

  ‘Biliyorsun aslında, ama…’

  ‘Biri beni kullanmıyor ki, niçin eriyorum  usulca?!’

  ‘Sen bunu da biliyorsun!’

  ‘Nasıl oluyor da beni başkalarının yardımı olmadan…’

  ‘Suyum dedim ya, damlalarımın sürekliliği seni eriten…’

  ‘Hani beni seviyordun? Hani ruhunun çıplaklığını saran tendim. Hani ruhunu besleyen bir kaynaktım, ne demek bu  söyler misin?!’

  ‘Bunu ikimiz için yapıyorum…’

  ‘Anlamadım?!’

  ‘Seni eritip kendime katıyorum. Seni hem acılarından kurtarıyorum hem de kendimle yaşatıyorum. Yani bende var olacaksın. Bana karışacaksın, şekerin suda çözülüp ona karışması gibi. Kimse bilmeyecek, ama ikimiz bileceğiz birbirimizi yaşattığımızı.’

  ‘Peki ya teninin  yalnızlığı, çıplaklığı ne olacak?!’

  ‘Suteni ele avuca gelmez, onu su istemedikten sonra hiçbir kimse tutamaz.’

  ‘Sonra sen ruhumu bir ten gibi sardıkça tenim de çıplak kalmayacak ki…’

  ‘Yakamoz kuşuna dönüşüyor sayfalar tekrar ve geldiği yere dönüyor.  

  ‘Gözlerim doluyor. Şarap bitiyor.’ 

  ‘Karanlığıma çekiliyorum.’          

  ‘Düşten uyanıyorum!

 

  Bazen düşünürüm.

  Onu, benden uzaklaştıran asıl şey ne diye.

  Benim ondan aşkın olmam mı?

  Oysa ne âşıklar biliyorum farklılıklara hiç aldırmayan.

  Beni tam olarak çözemediği bir bilmece olarak görmesi mi?

  Ayaklarımızın çiçekten prangalarının olması mı yoksa? Ne ben bileceğim tam olarak, ne de o asıl gerçeği söyleyecek.

  Elbette bu duyguları demirden sandığa koydum.

  Deniz yolculuğunda da sandığı yanıma aldım.

  Ona, yani aşkıma bir sözüm vardı. Çünkü duygularını, yani yazdıklarını bir sandığa koy ve denize at, demişti.

  Sen bir yalansın gerçek olmayacak kadar.

Artık yolumuzun düşmeyeceğini düşündüğüm otelde ayağımın çiçekten prangaları yanımdayken sen kayıt yaptırırken çok utandım. Titredim. Kötü bir şey yapıyormuşum gibi düşündüm o an ölmek istedim. Odaya girdikten sonra, onların bilincinde, gözünde kalacak olmamızı yadırgadım.

  Birlikteliğimizin utanç gibi görünmesi beni tedirgin etti bir tanem. Ne başkalarına karşı, ne kendime karşı bu ilişkinin bir biçimi, bir adı olsun istememiştim. İki noktadan geçen bir doğru gibi gittiği yere kadar ilişkimiz bizde kalsın istemiştim. Şimdiye dek bunun nasıl bir ilişki olduğunu da düşünmemiştim.

  Adına kimi zaman geleceğim dedim, kendimi mi kandırdım bilemiyorum. Çünkü gelecekçilik sınırını aşan yanı öyle çok ki…

  Otel odasındaki beraberliğin de bir adı olmamalı anlıyor musun? İsmi olan herhangi bir ilişkiye hazır değilim, öte yandan seni de kaybetmek istemiyorum… Arkadaştan, dosttan hatta resmi bir ilişkiden de öte bir ‘şey’ olarak istiyor yüreğim seni; buna engel koyan kuralların, geleneklerin bende oluşturduğu bir tür ‘polis’ belki de içimdeki anlıyor musun? İmkânsız bir aşkın mağduruyuz bence ikimiz de; kendimize ait olacak bir zamanımız ve zeminimiz olmadığından belki de, bilemiyorum…

  Uyandığımda tuhaflık, rahatsızlık ve utanç duymamalıyım.

  Ayaklarımın çiçekten prangaları yan odada uyurken, ben göğsünde dindiriyorsam yıllarımın uykusuzluğunu, sevgisizliğini ve kadınlığımı adını koymam gereken, bundan böyle sensiz olamayacağım gerçeği.

  Bunları bilmeni, duymanı da istemem.

  Bir gün… O bir gün gelir mi?

  Gelirse ya da olursa o bir gün, sana dair senden gizlediğim asıl ve gerçek duygularım neyse benim karşındaki çıplaklığım gibi fısıldayacağım kulaklarına; ama bugün değil güzel aşkım, bugün değil… Bir daha söyle, sonsuz uzattığın eline istediğim hâlde dokunamazsam, tutamazsam da hep b/öyle kalacak mı? Bıkmayacak ve yorulmayacak mısın? Bir gün sende huzur bulup sende ölmek de güzel ey aşkım.

  Ve güvenini kaybettirme ki güvenimi kaybetmeyesin…

  O kanıksadığımız uzaktaki köy şarkısı gibi, uzakta da olsan gitme; kal bende…

 

  Güvenini sarstığım oldu, ama güven kırılması yaşatmadım ona. Son kez bu birliktelikte bir başkasının rüyası gibi olacağımı söyledim ve gidip bir barda içtikten sonra gelip uzandım yanına. Geleceğin ve geçmişin tüm sevişmelerini bu geceye sığdırdık. Odada değil tüm dünyada ikimiz vardık. Bir zamanların Havva’sı ve Âdem’i gibi… Rahat, çekincesiz ve özgür…

  Yarı uyanıklığımızda; Mademki yaşadıklarımız bize ait değil öyleyse sözünü tutmalıyım ve rüyaya ait her şeyi yok etmeliyim, dedim.

  Sonrası mı?

  Ancak gerçek aşk(lar)ın iz sürücüleri birçok yapıtımdan öğrenebilir sonrasını. Denize atacağım sandığı. Ve buralardan da gideceğim. Onu kim ya da kimler nasıl, ne zaman bulur bilmem. Bir önemi de yok artık bunun.

  Eğer birileri sandığı bulur; yazdıklarımı yayınlatırsa okumak durumunda kalanlar sesimi, sözcük kuşlarımın aracılığı ile duyacaklar, kim bilir... Ve anlayacaklar; kalbim kadar bana yakın, ama Kafdağı kadar uzak dediğim sevgiliyi onunlayken de onsuzken de aynı biçimde ve bir önceki günün aşkını da içine alan ve durmadan büyüyen bir aşkla sevdiğimi...

  Bu sözler vasiyetimdir.

  Ona ilk ve tek ihanetim olacak ama yine de gönlüm bu özgün aşkın tümüyle yok olmasından yana değil. Ve eğer onu iyi tanımışsam o da bunların yok olmasını istemez/di. Bu düşünce benim için bir teselli kaynağı. Yoksa ona böyle bir vasiyetle bile ihanet etmiş olmak beni kahretmeye yeter.

  Duygularıma denk düşen bir şiiri de ekliyorum.

  Şairi bağışlasın haberdar edemedim diye.

  Belki de metinlerdeki acılı sevdayı olduğu gibi özetlediğini düşündüğümden, tam olarak nedenini bilemiyorum aslında. Size bu şiir bir anlam ifade etmeyebilir ama benim için oldukça anlamlı.

  Sonunda herkesin zamanını, sırasını bilmediği yolculuğa da çıkacağım yakında, hissediyorum bunu. Çünkü beni hayata bağlayan bir pamuk ipliği de kalmadı. Biliyorum o da gelecek herkes gibi sonunda gideceğim o gizemli yere. Oranın yeşil ve geniş meydanında çok sevdiği kızıl bir gülle karşılayacağım onu.

  Ona, bu gülle yaşamımı, aşkımı adıyorum sana, diyeceğim. Tek tesellim bu... 

  Ayrılık vakti geldi…

  Geride bıraktıklarım, haksızlık yaptıklarım affetmeseniz de olur, çünkü ben de irademin dışındaki hayatı affedemedim hiç. İşte unutmadan yazayım dediğim o şiiri.

 

                        gittiğim bütün hekimler

aynı şeyleri söylediler

                                    söz birliği etmişçesine

                                    ‘aşk hastalığıdır bunun adı

                                    ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra’

                                    oysa ne yalan söyleyeyim

                        ben yalnızca bir kuyrukluyıldıza

                        çarptığımı sanmıştım

                        yaşamın çıkmaz sokaklarında yürürken

                        yüreğim bir patlamayla aydınlanınca

 

                                    (aşk ve kuyrukluyıldız /akgün akova)

 

Tacim Çiçek
Gercekedebiyat.com

Yorumlar

Bu içeriğe henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın.

Yorum Yaz

Yorumunuz editör onayından sonra yayınlanır.

İlgili İçerikler