Ne yazsa poplatıyor! / Osman Çakmakçı

Ahir Zamanların En Meşhur Edipleri -2

RASPUTİN

.. üstelik popluyor da: Demem o ki, yazdığında yazıyı poplatıyor, o sırada kendisi de popluyor. Komik belki ama şu muhteşem iki numara eş zamanlı vuku buluyor: Hem poplatıyor, hem popluyor. Kolay mı, aynı anda birkaç iş vücuda kavuşuyor.

Kim mi?

Yazdığı kitapların yekûnu 100’e yaklaşan, bu alanda rekoru elinde bulunduran büyük şair ve entelektüel Enis Batur’u umutsuzca yakalamaya ant içmiş görünen pop Haydar Ergülen.

O da az değil artık: 1956 doğumlu olduğuna göre 70 yaşına varmış cidden ak sakallı bir dede.

Fakat bilirsiniz ya, 40’ından sonra azanı teneşir paklar; eğer öyleyse 70’inde azanı da teneşir bile kabul etmez olmalı o zaman.. Ya rokoko usulü büyük bir teneşir olmalı, ki belki o zaman bu tip yazarların ruhu orda tatmin olur, yani belki; gerçi bundan da tam emin değilim ya; yani tatmin de olmayabilir; öte tarafa ilişkin hesaplı hırsları olduğundan kuşkulanıyorum obez popların. Orda da hep vitrinde olmak zorundalar.

Bu yazıyı yaklaşık bir yıldır yazmayı düşünüyordum; ama en doğru zamanda en doğru ve tipik bir belgeye -burada yazı- dayanarak yazmam gerekiyordu.

Aslına bakarsanız dede Ergülen’in yazdığı her yazı şimdi yazdığım yazıya dayanak olabilecek nitelikte; zira hepsi birbirinin aynı.

Diyelim Berkin Elvan’la ya da cânım Ali İsmail Korkmaz’la ilgili yazdığında da şiir ya da başka bir şeyler yazdığı gibi yazıyor.

Sanki aynı yazı şablonunun içine koyduğu içerikleri değiştiriyor, ne var ki içerik ne olursa olsun konuya yaklaşım, ele alış, değerlendiriş biçimi ve hafiflik hepsini kuşatıyor. (Neredeyse yazar ya da şair demeyeceğim de içerik üreticisi diyeceğim.)

Halbuki her konu gerek ağırlık gerek işaret ettikleri ve gerekse de biçim bakımından faklı farklı meseleler: Sabah evden bakkala ekmek almaya çıkmışken öldürülen Berkin Elvan’la, diyelim trenler ya da bavullar ya da kuşlar hakkında yazılan yazılar nasıl aynı üslupta olabilir? Olamaz. Bu her şeyi benzerleştirmenin, aynılaştırmanın ve hatta önemsizleştirmenin dışında neye hizmet edebilir ki.

Döneyim bu yazıyı yazmam için beni tetikleyen metne: Metin şu: Haydar Ergülen sanat ve edebiyat pazarının vitrini olmaktan öte düşünsel hiçbir derdi olmayan burjuva yaşam ve düşünüş biçiminin de savunucusu haftalık Oksijen gazetesinin kültür ve sanat eki O2’de yeni bir köşe yazmaya başlamış. (Zaten birkaç yıldır yazıyordu da sanırım daha çok ilgi çekmek için bir değişiklik yapma ihtiyacı duymuş.)

Köşenin ismi, ister inanın ister inanmayın, ‘Şiir Köşesi’: Bunu ilan ettiği ve Ömer Şişman ile Tozan Alkan’ın şiirlerini değerlendirdiği (poplattığı) yazısının başlığı ise şu: Yaz köşesi değil, ‘Şiir Köşesi’.

Ayy, ne şirin bir isim di mi? Çocukluğumuzda söylediğimiz tekerlemelerden ilham almış, ne yaratıcı ve şahane bir buluş.

Zaten Ergülen’in şiir (hatta estetik anlayışının, ki estetik anlayışına sahip olduğunu varsayıyorum) anlayışının bire bir yansıması bu. Ayy, canım benim.Ne şirin bir çocuksun sen öyle. Üstelik pek de zeki. Ayrıca arkadaş canlısı.

Şimdi gelelim şairlerimiz hakkındaki değerlendirmelerine. İki şair hakkında da hiçbir ayırt edici ya da onların şiirini çözümleyen, anlamaya çalışan bir cümle yok. Sanki sanırsınız Ömer Şişman ile Tozan Alkan aynı gül bahçesinin çiçekleri.

Şişman gerçekten de son dönemin öne çıkan değerli ve ciddi şairlerinden biri. Ama sevgili pop Haydar Ergülen bunun neden böyle olduğunu söylemiyor.

Anlaşılan o ki, zaten arkadaşları için yazdığını her fırsatta söyleyen ve üstüne üstlük arkadaşlarına rengârenk ucuz plastik boncuklar dağıtmaktan haz alan bu yüce gönüllü insan burda da her ikisine birden boncuk dağıtıyor.

Şişman önemli bir şair, Tozan Alkan için hiçbir yorumda bulunmayacağım. Ama her bakımdan birbirlerinden tamamen farklı olan bu iki şair için de benzer hafiflikte cümleler kurmak onların şiirlerini değerlendirmek, açmak ve anlaşılmasına yardımcı olmak gibi bir çaba göstermek anlamına gelmiyor.

Öyle ki popçumuz için bu iki şairin kitapları, canının istediğini yazmasına, bol bol retorik, lafazanlık yapmasına hatta zevzeklemesine aracılık ediyor, hizmet etmek için kullanılıyormuş gibi. Popçumuz yazılarını da böyle yazıyor: Detaylı ele almak gerek (aslında çok da detaylı olmasına gerek yok) ama popçumuz bir dizeyle başlıyor, sonra yaptığı tek şey o dizeyi ve çağrıştırdıklarını çoğaltmak, o dizenin sürekli çevresinde fır dönmek, farklı olduğunu sandığı bir sesle ve tekdüze bir ritimle lafazanlık etmek.

Sonunda bakıyoruz ki şiir hiçbir şey söylemiyor, anlatmıyor, imgelemiyor. Sadece söyleyiş biçiminden ibaret. Tıpkı sek sek ya da ip atlamak gibi.

Şairimiz böyle yazıyor. Eğleniyor ve çoğaltıyor. Ele aldığı meseleler sadece onun bu arzusuna hizmet eden aracılar.

Önemli olan meselenin ne söylediği değil şairimizin ne söylediği. Yazıları da şiirleri gibi.

Yoksa bir ayda nasıl 50’ya yakın şiir yazardı, değil mi? Seri üretim olmasaydı.

Osman Çakmakçı
Gercekedebiyat.com