İsabel Allende'yle söyleşi
Salvador Allende'nin yazar yeğeni İsabel Allende'yle bu konuşma Denizin Uzun Taçyaprağı kitabı yayımlanmadan önce 2019 yılında yapılmıştı.
Isabel Allende, 42 dile çevrilmiş 23 kitabın yazarıdır ve eserleri dünya genelinde 74 milyonun üzerinde satmıştır. Kendisi, 15’ten fazla ülkede aldığı 60’ı aşkın ödülün yanı sıra, 15 uluslararası fahri doktora unvanı da dahil olmak üzere pek çok takdire layık görülmüştür. Eserleri iki uluslararası sinema filmine uyarlanmış; ayrıca tiyatro oyunlarına, müzikallere, operalara, balelere ve radyo programlarına konu olmuştur. Aynı zamanda, dünya genelinde kadınları ve kız çocuklarını güçlendirmeyi amaçlayan Isabel Allende Vakfı’nın kurucusudur.
ROSSY LIMA: Hoş geldiniz Isabel, sizinle konuşmak benim için büyük bir onur. [Isabel: Teşekkür ederim.] Muhafazakâr Katolik bir ailede yetiştiniz; ancak çok erken yaşlardan itibaren ülkenizdeki pek çok toplumsal norma ve elbette ataerkil sisteme karşı durmaya başladınız. Çabalarınızı ve ideolojilerinizi yazarlığınız aracılığıyla nasıl ifade edebildiniz?
ISABEL ALLENDE: Hayatımın çok erken bir döneminde, 20’li yaşlarımda gazeteciliğe başladım. Şili’de kültürel bir değişime yol açan "Paula" adlı feminist/kadın odaklı bir dergide çalışmaya başladım. Bu dergi, kadınlar için büyük önem taşıyan bazı konuların ilk kez kamuoyu önünde tartışılmasına veya yayımlanmasına olanak tanıdı. Kürtaj, doğum kontrolü, evlilik, bekâret gibi o dönemde tabu sayılan ve asla konuşulmayan pek çok mesele gündeme geldi. 1967 yılından bahsediyoruz; dünyada olup bitenlere dair hissettiklerimi ve gerekli olduğuna inandığım mücadeleyi, bu dergi aracılığıyla aktarmanın benim için kolay olduğunu düşünüyorum.
LIMA: Feminizm Şili’ye ulaşmadan önce bile feminist olduğunuzdan bahsetmiştiniz. Ayrıca günümüzde de feminizme hâlâ ihtiyaç duyulduğunu vurguluyorsunuz. "Feminizm" kelimesinden tehdit hissedenlere ne söylemek istersiniz?
ALLENDE: Eğer bazı kadınlar veya erkekler "feminizm" kelimesinden tehdit hissediyorlarsa, kelimeyi değiştirebilirler; başka bir sözcük kullanabilirler. Başka bir isim bulsunlar, yeter ki olsun! Ancak bu mücadele gerekli. Yani, dünyanın büyük bir kısmında cinsiyet eşitliğine sahip değiliz. Pek çok yerde kadınlar hâlâ insan kaçakçılığına maruz kalıyor, hayvan muamelesi görüyor ve hiçbir hakları bulunmuyor. Hakları olan yerlerde ise bu haklar sürekli tehdit altında.
Örneğin Amerika Birleşik Devletleri'nde, asla gerçekleşmeyeceğini düşündüğümüz bir dönemde üreme hakları tehdit altında; üstelik şu an tam da bu yaşanıyor. Yani kadınların elinden haklarını almak hiç de zor değil. Bu yüzden, sadece hâlihazırda haklara sahip olanlar için değil, asıl bu haklardan mahrum olan kız kardeşlerimiz için de bu konular üzerinde çalışmaya devam etmeliyiz. Feminizm henüz her yere ve herkese ulaşmış değil; yapılacak daha çok iş var.
LIMA: Evet, kesinlikle.
ALLENDE: Bu konuda rehavete kapılamayız.
LIMA: Özellikle geçen hafta Alabama'da yaşananları düşününce... Evet.
ALLENDE: Evet, kastettiğim pek çok şeyden biri de bu. Ancak dünyaya baktığınızda, başka yerlerde yaşananların dehşet verici olduğunu görürsünüz; gerçekten dehşet verici. El Salvador veya Honduras gibi yerlerde üreme haklarının durumu kabul edilemez. Meksika'da veya Orta Amerika'da kadın cinayetleri almış başını gidiyor. Üstelik hiçbir hesap sorulmuyor; tam bir cezasızlık hâkim. Hükümet ise hiçbir şey yapmıyor.
LIMA: Evet, kesinlikle; size tamamen katılıyorum. Ben Meksikalıyım ve hükümetin kadınlara yönelik uyguladığı o cezasızlık gücünü bizzat görüyoruz.
ALLENDE: Evet; ordu, paramiliter gruplar ve hükümet, konu kadınlar olduğunda tıpkı çeteler gibi hareket ediyorlar.
LIMA: Kariyerinize 1982 yılında, Venezuela'da sürgündeyken romancı olarak başladınız ve 1989'dan itibaren de ABD'de devam ettiniz. Kariyerinizin başında ne tür engellerle karşılaştınız? Sizce bu engellerden bazıları, günümüzde genç kadın yazarların karşılaştığı engellerden nasıl farklı ya da onlara ne kadar benziyor?
ALLENDE: 1982-1983 yıllarında İspanya’da Ruhlar Evi*(The House of the Spirits) adlı eserimi yayımladığımda, Latin Amerika edebiyatındaki "patlama" (Boom) döneminin ilk ya da tek kadın yazarı olduğum söylendi. Sanki kadınlar hiç yazmıyormuş gibi! Oysa kıtamızda kadınlar, Juana Inés de la Cruz’dan beri yazıyorlardı. Mesele şu ki, kadınların sesleri —özellikle de o dönemde— sistematik bir biçimde görmezden geliniyor ve susturuluyordu; eleştirmenler, edebiyat uzmanları, akademisyenler, yayıncılar ve editörler kadınları yok sayıyorlardı.
Ruhlar Evi, özellikle Avrupa’daki okur kitlesinde büyük bir yankı uyandırdı. Kitap çok satanlar listesine girince, yayıncılar ilk kez kadın yazarların neler sunabileceğine bakmaya başladılar. Ayrıca, kurgu türündeki eserleri erkeklerden daha fazla sayıda kadının satın aldığını fark ettiler. Yani, daha önce hiç hedef almadıkları bir pazar keşfetmiş oldular. Düşünün, bu olay 35 yıl önce gerçekleşti ve o günden bugüne çok şey değişti. Bugün İspanyolca yazan, eserleri geniş çapta yayımlanan, üzerine eleştiriler yazılan ve üniversitelerde okutulan çok daha fazla Latin Amerikalı kadın yazar var. Elbette tüm bunların Ruhlar Evi sayesinde olduğunu söylemiyorum; kesinlikle hayır. Sanırım zaman...
Koşullar değişti kadınların sesleri artık daha güçlü ve görmezden gelinemez durumda. Bu anlamda bir değişim yaşandı, ancak yine de cinsiyet eşitsizliği varlığını sürdürüyor. Kadınlar; bilim, spor ve elbette özellikle edebiyat gibi her alanda, erkeklerin elde ettiği takdirin yarısını görebilmek için onlardan üç kat daha iyi olmak zorundalar.
LIMA: Evet, kesinlikle katılıyorum. Eserlerinizdeki Clara del Valle Trueba, Eva Luna, Eliza Summers ve Inés Suarez gibi karakterler; kadınları ana akım medyada alışık olmadığımız bir bakış açısıyla yansıtan, insanı kendine çeken karakterler. Kadın karakterlerinizi yaygın kalıplardan ayırıp onları güçlü, maceraperest, dirençli ve başkaldıran bireyler olarak kurgulamayı neden tercih ettiniz? Diğer yazarlar da kadın karakterleri betimlerken bunu nasıl yaygın bir pratik haline getirebilirler?
ALLENDE: Diğer yazarlara tavsiye vermek gibi bir niyetim asla olamaz. Üstelik bunu bilinçli bir şekilde de yapmıyorum. Ben tanıdığım, ilgimi çeken insanlar hakkında yazıyorum. Düzenin koruyucu şemsiyesi altında yaşayan, hiçbir şeye meydan okumayan ve hayat tarafından sınanmamış insanlar pek ilgimi çekmiyor; çünkü onlarda anlatılacak bir hikâye yok. Dolayısıyla bu karakterleri yazarken onları tamamen uydurmuyorum. Karakteri kurgulayabilirim ama bu her zaman gerçekliğe, yani tanıdığım insanlara dayanıyor. Bir vakfım var ve bu vakfın misyonu, kadınların ve kız çocuklarının güçlendirilmesidir. Bu sayede, cehennemi yaşamış olağanüstü kadınlarla tanışma fırsatım oluyor. En korkunç koşullardan sağ çıkmayı başarmışlar. Üstelik sadece hayatta kalmakla da kalmıyorlar; birçoğu kendi toplumlarında liderlere, yani değişimin öncülerine dönüşüyorlar. İşte benim ilgimi çeken ve kitaplarımda yer verdiğim insanlar tam olarak bunlar.
Aslına bakılırsa, pek çok kadın yazarın —hatta kadın yazarların çoğunun— tam da böyle kadınlar hakkında yazdığını düşünüyorum. Erkek yazarların eserlerinde güçlü kadın karakterlerin pek yer almadığının daha çok son dönemlerde farkına vardığımızı söyleyebilirim. Latin Amerika edebiyatındaki "patlama" (Boom) döneminde, neredeyse her kitapta karşımıza çıkan belli kalıplaşmış karakterler vardı: fahişe, masum nişanlı, "şeytani" kadın, sevgili, anne, eş... Ancak bunlar pek de derinlikli karakterler değildi. Bunun temel nedeni, o dönemdeki erkek yazarlar kuşağının kadın dünyasından tamamen kopuk bir şekilde yetişmiş olmasıydı.

İsabel Allende (foto: Lori Barra - Latinobookreview)
Kendi çocukluğumu hatırlıyorum; şu an 76 yaşındayım. Yani Mario Vargas Llosa gibi ya da (artık hayatta olmayan) García Márquez gibi yazarlardan yaklaşık on yaş daha gencim; başka bir kuşağa mensubuz. O dönemde kızlar kız okullarında, erkekler ise erkek okullarında eğitim görürdü. Spor dalları bile kızlar ve erkekler için ayrıydı; bir bakıma birbirimizden kopuk büyüdük. Karşı cins hakkında çok az şey biliyorduk. Bugün ise durum tamamen farklı; eğitim karma, kızlar ve erkekler aynı okullarda, aynı spor dallarıyla, aynı ortamda birlikte büyüyorlar. Dolayısıyla birbirlerini çok daha iyi tanıyorlar. Haliyle, genç erkek yazarların kurguladığı kadın karakterler de eskisinden farklı; tıpkı gerçek kadınlar gibi çok daha karmaşık ve çelişkilerle dolu.
LIMA: Evet, oldukça ilginç bir bakış açısı. Kesinlikle haklısınız; devir değişti. Kitabınız *Ruhlar Evi*’nin, ölmekte olan dedenize yazılmış bir veda mektubu olduğunu öğrendiğimde; Paula, Ruhumun Inés’i ve İcat Ettiğim Ülke gibi diğer eserlerinizde de öne çıkan "yokluk" teması üzerine düşünmeye başladım. Dedem vefat ettikten sonra, bunun bir "yokluk"tan ziyade, hafızayla beslenen ve her yere sinmiş bir enerji olduğunu daha iyi anladım. Romanlarınızı ve anı kitaplarınızı kaleme alırken, hafızanın ve hayal gücünün rolü nedir?
ALLENDE: Bir keresinde, zihindeki hayal gücü ve hafıza süreçlerinin birbirine çok benzediğini, hatta neredeyse ayırt edilemez olduklarını okumuştum. Peki, hafıza nedir, hayal gücü nedir? Sınırın nerede olduğunu söylemek güç; çünkü bir şeyi hatırladığımızda, o anı duygularımız ve inançlarımızla harmanlanır ve biz onu bir hayal ürününe dönüştürürüz. Şöyle ki; şu an 20’li yaşlarında olan torunum, 6-7 yaşlarındayken okul için bir ödev hazırlamıştı. Ailesiyle ilgili bir kompozisyon yazması gerekiyordu ve o, ailesinin hiç de ilginç olmadığını, tek ilginç kişinin büyükannesi olduğunu yazdı. Öğretmeni, "Neden büyükannen?" diye sorduğunda ise, "Çünkü onun harika bir hayal gücü var," diye yanıtladı. Öğretmeni, "Harika bir hayal gücü ne demek?" diye sorunca da şu cevabı verdi: "Büyükannem, hiç yaşanmamış şeyleri hatırlar."
[Gülüşmeler]
Sanırım bu, anlatmaya çalıştığım şeyi gayet iyi özetliyor: Bir şeyler yazarken aslında bir anıyı hatırladığımı sanıyorum, ama onun tam olarak yaşandığı gibi olmadığını da biliyorum. Çünkü aynı olayı, aynı anda birlikte yaşadığımız kardeşim anlatsa, bambaşka bir şekilde anlatacaktır. Zira bir şeye dair algım, hayal gücümün etkisiyle şekilleniyor. Dolayısıyla kurgu yazdığımda —ki kurgu bir bakıma bir tür yalandır— çünkü bir şeyler uyduruyorsunuz, ancak bunu durup dururken yapmıyorsunuz. Bir şeyler uydurmak için kullandığınız hammadde; bizzat deneyimlediğiniz, gördüğünüz veya inandığınız şeylerden oluşuyor.
Oğlum bilimsel bir zihniyete sahip; kendisi bir mühendis. Dünyayı olgular ve sayılarla anlamlandırıyor. Bu yüzden daha küçükken bana sürekli, "Anne, olay öyle gerçekleşmedi. Aslında öyle değildi," derdi. Artık bunu yapmıyor. Beynimin bu şekilde çalıştığını ve elimde olmadan böyle işlediğini, yani hem benim hem de onun yapabileceği bir şey olmadığını artık anlıyor. Durum bu.
LIMA: Evet. Annem, ben 16 yaşlarındayken bana İspanyolca Eva Luna kitabınızı hediye etmişti. İngilizce öğrenmeye çalışan, yalnız bir göçmen kızdım ve Eva Luna’nın korkusuzluğu, meydan okuyan tavrı ve direnci beni derinden etkilemişti. Ama en önemlisi, kitabınız sayesinde kendi dilimi ve kimliğimi kutlayabildiğimi hissettim. Peki, sizce Latin Amerikalı yazarların eserleri, ABD’deki Latin Amerikalı göçmen aileler için nasıl bir rol oynuyor?
ALLENDE: Yazarken birilerine yardım ettiğimi ya da özel bir rolüm veya sorumluluğum olduğunu düşünmüyorum. Elbette bir sorumluluğum var; o da eserlerimde olabildiğince dürüst olmak ve kimseye zarar vermemek. Örneğin, işkenceyle ilgili detayları asla yazmam; çünkü dengesiz bir psikopatın kitabımı bir ilham kaynağı olarak kullanmasını istemem. Yani, sorumluluk hissettiğim için yazmayı tercih etmediğim bazı konular var; ancak özel bir "rolüm" olduğunu düşünmüyorum. Kendime biçtiğim bir rol yok.
Tabii, çok geniş bir okuyucu kitlem olduğu gerçeği var. İnsanlar bana sürekli yazıyor ve "Paula adlı kitabınız, annemin yasını tutarken bana yardımcı oldu" ya da "Inés of My Soul (Ruhumun Inés'i) adlı kitabınız, toplu tecavüz olaylarının çok yaşandığı kendi toplumumda bir lider olmam için bana ilham verdi" gibi şeyler söylüyorlar. Oysa ben bunu böyle amaçlamamıştım. Öylece gelişiyor. Bir şey yazıyorsunuz, bir kitap kaleme alıyorsunuz; kitap yayımlanıyor ve bu, sanki bir şişenin içine mesaj koyup onu denize bırakmak gibi bir şey. Hangi kıyılara ulaşacağını, onu kimin bulacağını ya da o mesajın okur üzerinde nasıl bir etki yaratacağını bilemezsiniz. Bunu bilemezsiniz; kontrolünüzde değildir. Bu yüzden elimden gelenin en iyisini yapmaya, doğru olduğuna ya da önemli olduğuna inandığım konular hakkında yazmaya çalışıyorum. Yapabileceğim tek şey bu.
LIMA: Harika. 2016 yılında, Jorge Ramos ile yaptığınız bir röportaj beni çok etkilemişti; orada ABD'deki Latin toplumunu, özellikle oy kullanma konusunda siyasette aktif rol almaya çağırıyordunuz. Ne yazık ki, toplumumuzun çıkarlarına aykırı bir şekilde, Trump seçildi. Bu kâbus dolu üç yılın ardından, ülkenin geleceğini nasıl görüyorsunuz?
ALLENDE: Çok kötü. Ülke bir tepki göstermediği ve Trump'ı bir sonraki seçimde mağlup edip ülkeyi yeniden eski konumuna —kurumlara ve demokrasiye saygı duyulan o günlere— döndürecek kadar güçlü bir tepki dalgası oluşmadığı sürece, mahvolmuş durumdayız. Yani, Trump gibi birinin başkanlık koltuğunda oturduğu bir ülkede, sekiz yıl içinde çok kötü şeyler yaşanabilir. Pek iyimser değilim. Gençlerden, Latinlerden, beyaz olmayan bireylerden ve özellikle kadınlardan çok büyük bir tepki gelmediği takdirde, Trump yeniden seçilebilir diye düşünüyorum.
LIMA: Evet, gerçekten korkutucu bir durum. Şimdi konuyu biraz daha hoş bir meseleye getirelim. Okurlar olarak, yeni bir romana başlarken gerçekleştirdiğiniz 8 Ocak ritüelinizdeki mistisizm çok hoşumuza gidiyor; çünkü bu, romanlarınızda ve anı kitaplarınızda bulduğumuz o büyüyü, yani gerçek bir sihri beraberinde getiriyor. Size şunu sormak istiyorum; bizimle paylaşmak istediğiniz başka ritüelleriniz var mı?
ALLENDE: Kitaplarıma 8 Ocak’ta başlıyorum; bu bir ritüelden ziyade, bir disiplin meselesi. Oldukça karmaşık bir hayatım var; çünkü sadece kitaplarım değil, bir de vakfım bulunuyor. Üstelik kitaplarım pek çok dile çevrildiği için, şu an dünyanın herhangi bir yerinde, herhangi bir dilde mutlaka bir kitabım yayımlanıyor. Dolayısıyla sürekli o kitapla, diğer kitaplarımla ya da tüm eserlerimin bütünüyle ve elbette vakfımla meşgulüm. Eğer yazmak için kendime yeterince zaman, yalnızlık ve sessizlik yaratmazsam, hiçbir işi bitiremem. Bunu başarmanın bir yolu da yılımı buna göre planlamak. 8 Ocak’ta yazmaya başlayacağımı ve o tarihte kimseyle görüşmeyeceğimi hem ben biliyorum hem de ofisimdeki ve hayatımdaki herkes biliyor; böylece planlı bir şekilde yazabiliyorum. Elbette başlangıçta bu daha çok bir batıl inançtı; uğurlu bir gün olduğunu düşünüyordum. Bugün hâlâ uğurlu bir gün olduğuna inanıyorum ama aynı zamanda bir disiplin günü. Başlangıç için böyle bir günüm olduğu için işimi yapabiliyorum; aksi takdirde sürekli erteleyip dururdum.
LIMA: Kesinlikle. Kitaplarınızın farklı dillere çevrilmesinden bahsetmişken; bu çevirilerle nasıl bir ilişkiniz var? Yani, bazı dilleri elbette anlayabiliyorsunuz; peki ya hiç bilmediğiniz bir dile çevrildiğinde durum nasıl oluyor? O kitapla, o çeviriyle nasıl bir bağ kuruyorsunuz?
ALLENDE: Çeviriyi okuyabiliyorum ve buna gerçekten çok önem veriyorum, İngilizce çevirisi var. Fransızca çevirisini de okuyabilirim—gerçi aslında okuyamıyorum ya—ama başka hiçbirini okuyamam. Dolayısıyla, iyi bir çevirmenle çalışmanın yayıncının da çıkarına olduğuna ve onların gerekli kontrolleri yapacağına güvenmek zorundayım. İspanyolca bilen ve çeviriyi orijinal metinle karşılaştırabilecek bir editörleri mutlaka vardır. Ancak bu tamamen benim kontrolüm dışında gelişen bir süreç. Kitaplarımın, bilmediğim dillerdeki—varlığından bile haberdar olmadığım dillerdeki—baskıları elime ulaşıyor. Bazen okuyamadığım bir yazı sistemiyle—Kiril alfabesi ya da başka bir alfabe—basılmış oluyorlar; kendi kitabım olup olmadığını bile anlayamıyorum. Bazen de arka kapağında fotoğrafım olduğu için benim kitabım olduğunu anlıyorum ama hangi kitabım olduğunu kestiremiyorum.
LIMA: Evet, kesinlikle, sonuçta eserleriniz 42 dile çevrildi. Ofisinizin kitaplarla dolu halini hayal edebiliyorum.
ALLENDE: Evet, bir görseniz... Sürekli gelen yeni baskılar için bir kütüphanemiz var. Her baskıdan sadece birkaç nüsha tutuyoruz, çünkü zamanla birikip çok yer kaplıyorlar. Şöyle düşünün: İki araçlık, geniş bir garaj; içi boydan boya raflarla, kitaplarla dolu raflarla kaplı. Aşağı yukarı böyle bir görüntü.
LIMA: Çevirilerle olan bu ilişkinizden bahsetmişken; eserlerinizin örneğin bir televizyon dizisine ya da sinema filmine uyarlandığını gördüğünüzde neler hissediyorsunuz?
ALLENDE: Bu çok ilginç bir durum çünkü bir filmi pek beğenmesem bile, o filmin kitabı asla okumayacak insanlara ulaşacağını biliyorum. Bu yüzden, eserlerinizin ekrana taşınması hem büyük bir onur hem de oldukça avantajlı bir durum. Kitaplarımdan sinema filmleri yapıldı, şimdi de mini diziler çekiliyor. Yakın gelecekte izleyiciyle buluşacak üç mini dizim daha var. Bunlardan biri, İspanya ve Şili ortak yapımı olan ve her iki ülkede de çekimleri gerçekleştirilen Inés of My Soul (Ruhumun Inés’i); bir diğeri Amerika Birleşik Devletleri’nde hayata geçirilen The House of the Spirits (Ruhlar Evi); bir başkası ise City of the Beasts (Canavarlar Şehri). Ayrıca bir opera ve Eylül ayında Şili’de sahnelenecek, Ruhlar Evi’nden uyarlanan bir bale çalışması da var. Tüm bunlar çok önemli; çünkü her şeyden önce başka yaratıcı insanlara ilham veriyorlar. Bu benim için gerçekten harika ve gurur okşayıcı bir durum. Bunun yanı sıra, hikâyenin daha geniş kitlelere ulaşması açısından da çok değerli; normalde kitap okumayacak insanlara bile erişebiliyorsunuz.
LIMA: Yeni romanınızda ilk kez İç Savaş’tan ve Cumhuriyetçi sürgünden bahsediyorsunuz. Okurlarınız, 21 Mayıs’ta İspanya ve Latin Amerika’da, 4 Haziran’da ise ABD’de raflarda olacak yeni kitabınız Largo pétalo de mar’dan (Denizin Uzun Bir Taçyaprağı) neler bekleyebilirler?
ALLENDE: Okurların kitapta ne bulacağını tam olarak kestiremiyorum. Kitabı okuyan bazıları, tıpkı Ruhlar Evi gibi uzun bir destan olduğunu söylüyor. Hikâye, İç Savaş sonrasında İspanya’dan ayrılan ve Fransa’da mülteci durumuna düşen bir çiftin etrafında şekilleniyor. Bu çift, Şilili şair Pablo Neruda tarafından keşfediliyor; Neruda, Winnipeg adında bir yük gemisi satın alıp onu yeniden donatarak, mülteci olarak Şili’ye gelecek 2000 kişiyi taşımasını sağlıyor. Bu insanlar ülkeyi değiştirdiler. Olağanüstüydüler; Şili’ye kattıkları değer o kadar büyük ki, ölçmek bile imkânsız. Sadece kendileri değil, onların soyundan gelenler de öyle... O 2000 kişinin torunları olan binlerce insan; sanat, kültür, bilim, müzik gibi pek çok alanda Şili’ye çok büyük katkılarda bulundular. Üstelik bu insanların bir kısmı, Şili’deki askeri darbenin ardından yeniden sürgüne gitmek zorunda kaldı. İspanya’dan mülteci olarak ayrılıp, daha sonra Şili’den de mülteci olarak çıkmak zorunda kalanlardan biri de benim bir dostumdu. Hikâyeyi bizzat ondan dinledim. Ne yazık ki, ona ithaf ettiğim taslağı kendisine gönderebileceğim zamandan bir hafta önce vefat etti.
LIMA: Vay canına. Bu... yani bu kesinlikle okuyucuyu sadece romanın kendi değeriyle değil, aynı zamanda ardındaki hikâyeyle de içine çekecek türden bir eser.
Ah, çok teşekkür ederim Isabel. Seninle sohbet etmek büyük bir zevkti. Sana kocaman sarılıyorum, her şey gönlünce olsun.
ALLENDE: Teşekkürler, binlerce kez teşekkürler. Hoşça kal.
İSABEL ALLENDE KİMDİR?
Şili'nin 1970 ile 1973 yılları arasında cumhurbaşkanı olmuş Salvador Allende'nin de yeğenidir. Salvador Allende’nin yeğeniydi. Salvador Allende öz amcasıdır. Isabel Allende Llona (d. 2 Ağustos 1942, Lima, Peru), Şilili yazardır.
Allende, Şili büyükelçisi Tomás Allende'nin kızı olarak Lima, Peru'da doğdu. Annesi Francisca Llona Barros'tur. 1945'te annesiyle babası ayrıldı ve annesi Santiago, Şili'ye üç çocuğuyla yeniden yerleşti. Annesi diplomat olan Ramón Huidobro ile evlendi ve 1953'e kadar orada yaşadılar. Üvey babası Bolivya ve Lübnan'a diplomat olarak atandı. Isabel Allende Bolivya'da Amerikan özel okulunda, Beyrut, Lübnan'da ise İngiliz özel okuluna devam etti. Daha sonra ortaokul eğitimini tamamlamak için tekrar 1958'de Şili'ye döndüler.
Şili'de ilk eşi Miguel Frías'la 1962 yılında evlendi. 11 Eylül 1973'te amcası Şili'nin ilk sosyalist başkanı Salvador Allende, general Augusto Pinochet önderliğindeki ordu tarafından devrilip öldürülünce, Allende ailesiyle birlikte önce Karakas Venezuela'ya daha sonra San Francisco ABD'ye sürgüne gitti. İlk romanı Ruhlar Evi 1982’de yayımlanınca büyük sükse yapmıştı. 84 yaşındadır ve Lima’da yaşamaktadır.
DR. ROSSY EVELİN LİMA, uluslararası ödüllere sahip bir şairdir. Kendisi; National Hispanic Honor Society tarafından verilen Gabriela Mistral Ödülü, İtalya'daki Premio Internazionale di Poesia Altino, International Latino Book Award, Meksika Dışındaki Meksikalılar Enstitüsü (Institute for Mexicans Abroad) tarafından verilen Premio Orgullo Fronterizo Mexicano ve yine İtalya'dan Premio Internazionale La Finestra Eterea gibi pek çok ödüle layık görülmüştür. Latin Amerika Sanat Vakfı'nın (Latin American Foundation for the Arts) kurucusu ve başkanı olan Lima, aynı zamanda Uluslararası Latin Amerika Şiir Festivali'nin (FeIPoL) ve Jade Publishing'in de kurucusudur.
Gercekedebiyat.com
Yorumlar
Bu içeriğe henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın.