22 Kasım 2026
Son Dakika
Nadir Avşaroğlu
Nadir Avşaroğlu

Duvarlarında bir ömür saklı

Duvarlarında bir ömür saklı

Ankara'nın eski semtlerinden birinde,

Zamana direnmekten yorulmuş,

Boyası dökülmüş, ahşapları kararmış,

Pencereleri geçmişe açılan yaşlı bir ev…

 

Sanki 1950'li, 60'lı yıllardan

Çıkıp gelmiş de yanlışlıkla

Bugünün Ankara'sında kalakalmış.

Duvarlarındaki çatlaklar, eskimiş kapısı,

Eğri büğrü balkonları ve birbirine tutunarak

Ayakta durmaya çalışan ahşap çıkmalarıyla

Bize anlatacağı çok hikayesi var.

 

Ama ben bu eve yalnızca

Eski bir yapı olarak bakamıyorum.

Sanki kapısını çalıp içeri girsem,

Yıllar önce bu evin sahibi olan

İnsanlarla karşılaşacakmışım gibi.

Belki bastonuna dayanmış

Yaşlı bir dede çıkacak karşıma.

Beni içeri davet edip,

"Buyur evladım”, diyecek.

 

Sonra da anlatmaya başlayacak

Ben bu evi gençliğimde yaptırdım.

O zamanlar buralar böyle değildi.

Biz geldiğimizde Ankara küçüktü.

Şu karşı sokakta boş arsalar vardı.

Çocuklar bütün gün sokakta oynardı.

Evlenmeden bu evin temelini attım.

Her tuğlasında alınterim, emeğim,

Her odasında bir hayalim var.

Karımı gelin olarak bu eve getirdim.

Çocuklarım burada doğdu, burada büyüdü.

İlk adımlarını bu odalarda attılar.

Şimdi hepsi kocaman adam oldu.

Müdürüm

 

Dört çocuklu bir ailenin evidir burası.

İkisi kız, ikisi oğlan…

Baba, sabahın erken saatlerinde

Ankara ayazına aldırmadan işe gidiyor.

Belki Ulus'ta bir dükkanda esnaf,

Belki bir devlet dairesinde memur,

Belki Kızılay'a giden otobüste

Ayakta yolculuk eden bir işçi.

Akşam eve dönerken cebinde

Çocuklara alınmış birkaç şeker,

Belki bir paket bisküvi…

Evin kapısını açtığında bütün

Yorgunluğunu unutturacak

Dört çift göz onu bekliyor.

 

Anne, evin görünmeyen kahramanı.

Sobayı yakıyor, yemeği pişiriyor,

Çocuklarının çamaşırları yıkıyor

Okul çantalarını, önlüklerini hazırlıyor.

Kışın sobanın üzerinde kestaneler pişiyor,

Çamaşırlar kuruyor, çaydanlık fokurduyor.

Ankara'nın ayazı ne kadar sert olursa olsun,

İçeride aile olmanın sıcaklığı yaşanıyor

 

Çocuklar sabahtan akşama kadar sokakta.

Misket, seksek, saklambaç, mahalle maçı…

Kızlar evcilik oynarken oğlanlar kendilerini

Metin Oktay, Lefter, Cemil Turan sanıyor.

Top komşunun camını kırınca mahallede

Küçük çaplı bir diplomatik kriz çıkıyor.

Ama ertesi gün aynı takım, aynı kankalar

Yine aynı saha, yine aynı heyecan!

 

Akşam ezanıyla birlikte annelerin

Pencerelerden yükselen sesi duyuluyor

"Hadi artık eve! Baban işten gelecek”

Sofra kuruluyor, çocuklar eve geliyor

Baba artık evde, Ankara Radyosu açık,

Dikkatle akşam ajansı dinleniyor

Belki televizyonda tek kanallı bir program

Herkes aynı sofrada, aynı ekmeği bölüşüyor.

Bugün lüks restoranlarda bulamadığımız

Aile sıcaklığı, o küçücük mutfakta yaşanıyor.

 

Bir de evin en üst katına bakıyorum.

Belli ki çocuklardan biri büyümüş, evlenmiş.

Ama ayrı bir ev tutmak, hele Ankara'da

Yeni bir yuva kurmak kolay değil.

Baba yine bir çözüm bulmuş.

Mevcut evin üzerine bir kat daha çıkılmış.

Biraz tahta, biraz ahşap, biraz kiremit,

Biraz da aile dayanışması ile …

Genç evlilere bir yuva hazırlanmış.

Mimari projeyi kim çizmiş bilmiyorum

Ama anlaşılan müteahhitlik hizmeti

Ailenin kendi içinde çözülmüş!

Ruhsat ve yapı denetimi işlerini de

O günlerin aile büyükleri halletmiş

Bir zamanlar kendi çocuklarının

Sesleriyle dolan ev, şimdi torunların

Kahkahalarını bekliyor.

 

Müdürüm

Günler geçti, zaman değişti

 

Bir zamanlar çocuklarının top oynadığı

Sokakta şimdi arabalar park ediyor.

Komşular değişmiş, eski dostların çoğu

Göçmüş ya da hayata veda etmiş.

Bakkal kapanmış, köşedeki fırının

Yerinde yeni bir apartman yükselmiş.

Ankara büyümüş, mahalle küçülmüş.

 

Belki de evin sahibi,

Yapılan kentsel dönüşüm tekliflerini

Dinlerken bir türlü karar veremiyor.

Müteahhit metrekare hesabı yapıyor,

O ise geçmiş hatıraların hesabını…

Karşısındaki adam, "Burayı yıkıp

Yerine lüks bir bina yapacağız." diyor.

Ev sahibi ise içinden, "Peki, benim

Çocuklarımın ilk adımları ne olacak?

Şu kapının önünde eşimle çekildiğimiz

Fotoğrafı nereye koyacaksınız?

Sobanın başında geçirdiğimiz

Kışları hangi daireye sığdıracaksınız?"

Diye geçiriyor.

 

Çünkü bazı insanlar için ev,

Tapuda yazan bir ada ve

Parselden ibaret değildir.

Bir ömrün birikimidir.

 

Bugün bizim gibi bu fotoya bakanlar

Ya da bu evin önünden geçenler

Belki yalnızca eski ve bakımsız

Bir yapı görüyor olabilirler.

 

Ancak fotoya dikkatle bakarsan

Hala bu evde yaşayan insanları,

Sobanın üstündeki çayın fokurtusunu

Mutfakta pişen yemeğin kokusunu

Akşam eve dönen babanın ayak seslerini

Sokakta oynayan çocukların bağırışlarını

Duyar, görür, bilirsin

 

Bu eski ev, bu sokak, bu fotoğraf

Tüm bunları nasıl yapıyor, bilmiyorum

 

Ama hissediyorum.

 

Nadir Avsaroğlu

Gercekedebiyat.com

Yorumlar

Bu içeriğe henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın.

Yorum Yaz

Yorumunuz editör onayından sonra yayınlanır.

Nadir Avşaroğlu — Diğer Yazıları

Tümü →