Duvarlarında bir ömür saklı

Ankara'nın eski semtlerinden birinde,
Zamana direnmekten yorulmuş,
Boyası dökülmüş, ahşapları kararmış,
Pencereleri geçmişe açılan yaşlı bir ev…
Sanki 1950'li, 60'lı yıllardan
Çıkıp gelmiş de yanlışlıkla
Bugünün Ankara'sında kalakalmış.
Duvarlarındaki çatlaklar, eskimiş kapısı,
Eğri büğrü balkonları ve birbirine tutunarak
Ayakta durmaya çalışan ahşap çıkmalarıyla
Bize anlatacağı çok hikayesi var.
Ama ben bu eve yalnızca
Eski bir yapı olarak bakamıyorum.
Sanki kapısını çalıp içeri girsem,
Yıllar önce bu evin sahibi olan
İnsanlarla karşılaşacakmışım gibi.
Belki bastonuna dayanmış
Yaşlı bir dede çıkacak karşıma.
Beni içeri davet edip,
"Buyur evladım”, diyecek.
Sonra da anlatmaya başlayacak
Ben bu evi gençliğimde yaptırdım.
O zamanlar buralar böyle değildi.
Biz geldiğimizde Ankara küçüktü.
Şu karşı sokakta boş arsalar vardı.
Çocuklar bütün gün sokakta oynardı.
Evlenmeden bu evin temelini attım.
Her tuğlasında alınterim, emeğim,
Her odasında bir hayalim var.
Karımı gelin olarak bu eve getirdim.
Çocuklarım burada doğdu, burada büyüdü.
İlk adımlarını bu odalarda attılar.
Şimdi hepsi kocaman adam oldu.

Müdürüm
Dört çocuklu bir ailenin evidir burası.
İkisi kız, ikisi oğlan…
Baba, sabahın erken saatlerinde
Ankara ayazına aldırmadan işe gidiyor.
Belki Ulus'ta bir dükkanda esnaf,
Belki bir devlet dairesinde memur,
Belki Kızılay'a giden otobüste
Ayakta yolculuk eden bir işçi.
Akşam eve dönerken cebinde
Çocuklara alınmış birkaç şeker,
Belki bir paket bisküvi…
Evin kapısını açtığında bütün
Yorgunluğunu unutturacak
Dört çift göz onu bekliyor.
Anne, evin görünmeyen kahramanı.
Sobayı yakıyor, yemeği pişiriyor,
Çocuklarının çamaşırları yıkıyor
Okul çantalarını, önlüklerini hazırlıyor.
Kışın sobanın üzerinde kestaneler pişiyor,
Çamaşırlar kuruyor, çaydanlık fokurduyor.
Ankara'nın ayazı ne kadar sert olursa olsun,
İçeride aile olmanın sıcaklığı yaşanıyor
Çocuklar sabahtan akşama kadar sokakta.
Misket, seksek, saklambaç, mahalle maçı…
Kızlar evcilik oynarken oğlanlar kendilerini
Metin Oktay, Lefter, Cemil Turan sanıyor.
Top komşunun camını kırınca mahallede
Küçük çaplı bir diplomatik kriz çıkıyor.
Ama ertesi gün aynı takım, aynı kankalar
Yine aynı saha, yine aynı heyecan!
Akşam ezanıyla birlikte annelerin
Pencerelerden yükselen sesi duyuluyor
"Hadi artık eve! Baban işten gelecek”
Sofra kuruluyor, çocuklar eve geliyor
Baba artık evde, Ankara Radyosu açık,
Dikkatle akşam ajansı dinleniyor
Belki televizyonda tek kanallı bir program
Herkes aynı sofrada, aynı ekmeği bölüşüyor.
Bugün lüks restoranlarda bulamadığımız
Aile sıcaklığı, o küçücük mutfakta yaşanıyor.
Bir de evin en üst katına bakıyorum.
Belli ki çocuklardan biri büyümüş, evlenmiş.
Ama ayrı bir ev tutmak, hele Ankara'da
Yeni bir yuva kurmak kolay değil.
Baba yine bir çözüm bulmuş.
Mevcut evin üzerine bir kat daha çıkılmış.
Biraz tahta, biraz ahşap, biraz kiremit,
Biraz da aile dayanışması ile …
Genç evlilere bir yuva hazırlanmış.
Mimari projeyi kim çizmiş bilmiyorum
Ama anlaşılan müteahhitlik hizmeti
Ailenin kendi içinde çözülmüş!
Ruhsat ve yapı denetimi işlerini de
O günlerin aile büyükleri halletmiş
Bir zamanlar kendi çocuklarının
Sesleriyle dolan ev, şimdi torunların
Kahkahalarını bekliyor.
Müdürüm
Günler geçti, zaman değişti
Bir zamanlar çocuklarının top oynadığı
Sokakta şimdi arabalar park ediyor.
Komşular değişmiş, eski dostların çoğu
Göçmüş ya da hayata veda etmiş.
Bakkal kapanmış, köşedeki fırının
Yerinde yeni bir apartman yükselmiş.
Ankara büyümüş, mahalle küçülmüş.
Belki de evin sahibi,
Yapılan kentsel dönüşüm tekliflerini
Dinlerken bir türlü karar veremiyor.
Müteahhit metrekare hesabı yapıyor,
O ise geçmiş hatıraların hesabını…
Karşısındaki adam, "Burayı yıkıp
Yerine lüks bir bina yapacağız." diyor.
Ev sahibi ise içinden, "Peki, benim
Çocuklarımın ilk adımları ne olacak?
Şu kapının önünde eşimle çekildiğimiz
Fotoğrafı nereye koyacaksınız?
Sobanın başında geçirdiğimiz
Kışları hangi daireye sığdıracaksınız?"
Diye geçiriyor.
Çünkü bazı insanlar için ev,
Tapuda yazan bir ada ve
Parselden ibaret değildir.
Bir ömrün birikimidir.
Bugün bizim gibi bu fotoya bakanlar
Ya da bu evin önünden geçenler
Belki yalnızca eski ve bakımsız
Bir yapı görüyor olabilirler.
Ancak fotoya dikkatle bakarsan
Hala bu evde yaşayan insanları,
Sobanın üstündeki çayın fokurtusunu
Mutfakta pişen yemeğin kokusunu
Akşam eve dönen babanın ayak seslerini
Sokakta oynayan çocukların bağırışlarını
Duyar, görür, bilirsin
Bu eski ev, bu sokak, bu fotoğraf
Tüm bunları nasıl yapıyor, bilmiyorum
Ama hissediyorum.
Nadir Avsaroğlu
Gercekedebiyat.com
Yorumlar
Bu içeriğe henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın.