İlk göz ağrısı

Anadolu’nun öyle sözleri vardır ki

Birkaç kelimeyle bir ömrü anlatır.

Bir insanın yıllarca yaşayıp da

Anlatmaya kelime bulamadığı duyguları,

Bir başkası iki sözcükle dile getiriverir.

 

Üstelik bu sözlerin çoğu,

Sözlüklerde yazan anlamlarından

Çok daha fazlasını taşır.

İçinde biraz geçmiş, biraz özlem,

Biraz hüzün, biraz da insanın

Kendisine bile itiraf edemediği

Duygular saklıdır. “İlk göz ağrısı” da

İşte böyle bir kelime, bir sözdür.

…

İlk Göz Ağrısı

 

İlk göz ağrısı,

İnsanın ilk kez yaşadığı,

İlk kez bağlandığı,

İlk kez uğruna gözyaşı döktüğü

Kendini alamadığı şeydir.

 

İlk çocuktur, ilk sevgilidir,

İlk torundur, ilk işyeridir, ilk evdir,

İlk otomobildir, ilk başarıdır.

 

İlk göz ağrısı denildiğinde akla

İlk gelenlerden biri elbette ilk çocuktur.

Bir insanın hayatına yepyeni

Bir insanın katılması,

Onun sorumluluğunu üstlenmesi,

Büyümesini izlemesi,

İlk adımlarına tanıklık etmesi,

İlk kelimelerini duyması…

 

Bunların her biri ömre

Sığmayacak kadar büyük duygulardır.

Çocuk dünyaya geldiğinde

Anne babanın hayatı bir anda değişir.

 

İlk sevgili de başka bir göz ağrısıdır.

Hele Anadolu’nun küçük kasabalarında,

Okul yollarında, mahalle aralarında,

Pencerelerin önünde ve

Çeşme başlarında yaşanan ilk aşklar…

 

Bugünün gençlerine anlatıldığında

Bir kısmı duygusal, romantik,

Bir kısmı da hayli komik gelebilir.

Bir bakışın günlerce yorumlandığı,

Yanlışlıkla değen bir elin

Haftalarca unutulmadığı,

Sevilen kişinin oturduğu

Sokağın sırf oradan geçebilmek için

Arşınlandığı zamanlardır bunlar.

 

İlk sevgilinin adı bazen

Bir defterin arka kapağına yazılır,

Bazen bir kitabın arasına saklanır.

Mektuplar yazılır, sonra katlanır,

Zarflar özenle kapatılır,

Bir arkadaş aracılığıyla gönderilen

Üç satırlık mesaj için

İnsan günlerce cevap bekler.

 

İlk göz ağrısı bazen torundur.

İnsan kendi çocuklarını büyütürken

Bütün zorlukları yaşadığını sanır.

Sonra bir gün çocuğunun çocuğu

Dünyaya gelir ve hayat ona

Yeni bir sürpriz yapar.

 

İlk göz ağrısı yalnızca

İnsanlarla ilgili değildir.

Bazen bir dükkandır,

Bazen küçük bir atölye,

Bazen bir okul,

Bazen de insanın yıllarca

Emek verdiği ilk işyeridir.

 

Sabah erkenden kepengini kaldırdığı

İlk dükkanı kim unutabilir?

 

Belki küçücük bir bakkaldır,

Belki bir terzi dükkanı,

Belki de yıllarca hayalini

Kurduğu bir pastane.

Duvarları yeni boyanmıştır,

Rafları henüz boş sayılır,

Kasasında fazla para yoktur.

Ama sahibinin gözünde orası

Dünyanın en büyük işletmesidir.

Çünkü o dükkanın kapısını açarken

Yalnızca bir işyeri açmamıştır,

Hayallerini, umutlarını

ve geleceğini de açmıştır.

 

İlk müşterinin içeri girdiği günü hatırlar.

İlk satışın heyecanını,

İlk kazandığı parayı,

 

Bir de ilk ev vardır.

İnsan ömrü boyunca

Pek çok evde yaşayabilir.

Daha büyük, daha güzel,

Daha konforlu evlere taşınabilir.

Ama ilk kez kendi anahtarını

Cebine koyduğu evin duygusu başkadır.

O ev belki küçücüktür, mutfağı dardır,

Penceresi sokağa bakar,

Kışın bir türlü ısınmaz.

Fakat ilk kez o evde

İnsan kendisini hayatının

Sahibi gibi hisseder.

 

İlk göz ağrısı,

İlk başarı da olabilir.

İlk kez bir sınavı kazanmak,

İlk kez bir kitabın yayımlanması

İlk kez sahneye çıkmak,

İlk kez yaptığın işin takdir edilmesi…

Bunların her biri insanın içinde

Başka bir kapı açar.

 

İlk göz ağrısı bazen

Bir öğretmenin ilk öğrencileri,

Bir doktorun ilk hastası,

Bir mühendisinin ilk projesi,

Bir sanatçının ilk sergisi,

Bir sporcunun ilk madalyasıdır.

 

Her mesleğin, her emeğin,

Her hayalin kendine ait

Bir ilk göz ağrısı vardır.

İlk günlerde daha tecrübesizdir,

Kimi zaman korkar,

Kimi zaman hata yapar,

Kimi zaman ne yapacağını bilemez.

Fakat bütün bunlara rağmen

Yoluna devam eder.

 

İnsan ilk otomobilini aldığında

Motorun sesini dünyanın

En güzel müziği sanabilir.

Araba her çalıştığında

İçinden bir sevinç yükselir.

Bir süre sonra arızalar başlar,

Sanayi ustası aileden biri gibi olur,

Her ay başka bir masraf çıkar.

İnsan ikinci otomobilini aldığında

Daha konforlu bir araca kavuşur

Ama ilk otomobilinin hikayesini

Anlatırken gözleri yine parlar.

Çünkü o ilk otomobil

Yalnızca bir ulaşım aracı değildir,

Belki yıllarca biriktirilen paranın,

Kurulan hayalin ve ilk kez

Hissedilen bağımsızlığın simgesidir.

 

İlk göz ağrımız,

Biraz da eski kendimizdir.

 

Kimi ilk göz ağrısını hala yanında taşır,

Kimi yıllardır görmez, adını bile anmaz.

Ama bir gün, hiç beklemediği bir anda,

Eski bir melodi duyar, bir şarkı çalar 

Bir sokaktan tanıdık bir koku yükselir.

İşte o zaman insanın

Gönlündeki eski kapı aralanır.

Yüzüne belli belirsiz bir tebessüm yerleşir,

Gözleri hafifçe nemlenir.

 

Çünkü bazı şeyler unutulmaz.

Bazı insanlar eskimez.

Bazı sevinçler zamanla küçülmez.

ve bazı göz ağrıları,

Aradan kaç yıl geçerse geçsin,

İnsanın gönlünde

Hep ilk günkü yerinde kalır.

 

İlk göz ağrısı,

Belki de insanın geçmişe

Bakarken gözünden düşen,

Gönlünden hiç eksilmeyen

Bir damla yaştır.

 

Anadolu insanı,

Yılların içinden süzülüp gelen

Bu sözü boşuna söylememiştir.

“İlk göz ağrım,” derken

Yalnızca ilk çocuğunu ya da

İlk sevgilisini anlatmaz.

Bir zamanlar uğruna sevindiği,

Üzüldüğü, beklediği, korktuğu,

Umutlandığı, gözyaşı döktüğü

Her şeyi birden anlatır.

 

Kimi için bir insanın adıdır bu söz,

Kimi için bir evin kapısı,

Kimi için eski bir dükkanın kepengi,

Kimi için sararmış bir fotoğraf,

Kimi için yıllar önce yazılmış bir mektup.

Kimi için de çoktan kaybolmuş

Bir çocukluk günüdür.

 

Bir de ilk göz ağrısı olduğu halde

Artık hayatta olmayanlar vardır.

İnsan bazen annesini, babasını,

İlk öğretmenini, ilk dostunu,

İlk aşkını hatırlarken gözleri dolar.

O gözyaşlarının içinde

Yalnızca özlem yoktur,

Birlikte yaşanmış günlerin,

Söylenememiş sözlerin ve

Bir daha geri gelmeyecek

Zamanların hüznü de vardır.

Çünkü bazı ilkler yalnızca

Geçmişte kalmaz,

İnsanın içinde yaşamayı sürdürür.

Nadir Avşaroğlu

Gercekedebiyat.com