Adlarını bilmediğiniz yazarlar: Bir edebiyat dergisini yönetmek

‘The Paris Review’un son yetmiş üç yıldır doğrudan gönderilen (talep edilmemiş) eserleri okuma konusundaki kararlılığı Yiyun Li, Philip Roth ve Wells Tower gibi yazarların keşfedilmesini sağladı.

Son sayılarımızda yer alan şiirlerin birçoğu —Rachel Lapides’in “Public Domain”, Yongyu Chen’in “Outpost”, Edward Salem’in “My Aerodynamics” ve Olivia Sokolowski’nin “Lover of Cars” adlı eserleri de dahil olmak üzere— çevrimiçi başvuru sistemimiz Submittable aracılığıyla bize ulaştı.

Zaman zaman Submittable üzerinden harika bir düzyazı metnini doğrudan seçip dergide yayımlamak üzere kabul ettiğimiz de oluyor.

Ancak daha sık karşılaştığımız durum şu: Gerçek bir potansiyel taşıdığını düşündüğümüz bir metin okuduğumuzda yazarıyla iletişime geçiyor, gönderdiği eser hakkındaki düşüncelerimizi paylaşıyor ve kendisinden başka çalışmalar da görmek istediğimizi belirtiyoruz.

Yazar Brian Ma’nın eserlerini yakın zamandaki sonbahar sayımızda yayımlama sürecimiz de tam olarak böyle gelişti. Ma, derginin okuma ekibinin (her yıl hem çevrimiçi hem de posta yoluyla gelen binlerce başvuruyu titizlikle inceleyen on kişilik bir grup) bir üyesi olan January Santoso’nun geçen yılın Ekim ayında bizi, yazarın son eserini okumaya teşvik etmesine kadar, bize çoktan birkaç öykü göndermişti.

Kendisiyle iletişime geçip elinde başka neler olduğunu sorduk ve ardından, Vietnam’daki bir cep telefonu fabrikasında geçen sarsıcı olaylar dizisini konu alan —ve “Their Utopia” adlı öykünün de bir parçası olduğu— henüz tamamlanmamış roman taslağını teslim aldığımızda büyük bir heyecan yaşadık.

Bu yılın Yaz sayısında yer alan Chad Fore’un eserlerini yayımlama sürecimiz de benzer şekilde uzun soluklu bir iletişime dayanıyordu; her şey, derginin eski okurlarından Clayton Wickham’dan gelen heyecan dolu bir notla, 2025’in başlarında başladı. Fore’un diğer eserlerini okuyup kendisiyle neredeyse bir yıl boyunca fikir alışverişinde bulunduk; bu yazışma süreci, nihayetinde onun 90’ların sonu Kaliforniya’sında geçen serbest stil rap ve küçük kasaba çete şiddeti temalı “Lil Spooky” adlı öyküsüyle meyvesini verdi. Telefonla ilk konuştuğumuz anı hatırlıyorum; telefonu açıp “Chad!” demiştim, o da “Owen!” diye karşılık vermişti ve ardından bir süre ikimiz de tek kelime etmemiştik. Sıradan, havadan sudan sohbetlerin çok ötesine geçen düzinelerce e-posta alışverişinde bulunmuştuk; aramızdaki bu iletişim, aslında hiç yüz yüze görüşmediğimizi bile unutturacak türdendi. Fore’un “Lil Spooky”nin dünyasını genişlettiği ilk romanı, Henry Holt tarafından yayımlanmak üzere hazırlanıyor.

Elbette yeni sesler keşfetmek e-posta kutularımızdan, dizüstü bilgisayarlarımızdan ve ofisimizden uzaklaşmayı da gerektiriyor. Kitap festivallerine katılıyor, öğretmenler ve çevirmenlerle sohbet ediyor, dünyanın dört bir yanındaki edebiyat etkinliklerini takip etmeleri için arkadaşlarımızdan destek istiyoruz.

Gelecek vadeden yazarları kendi doğal ortamlarında bulmak ne kadar tatmin edici olsa da son sayılarımızda yayımladığımız bazı düzyazı ve şiirler —örneğin Millicent Borges Accardi’nin “Good Tank Farms” adlı şiiri— dergiye tıpkı ilk yıllarımızdaki gibi, yani posta yoluyla ulaştı. Kış 2022 sayımızda yer alan Avigayl Sharp imzalı “Uncontrollable, Irrelevant” adlı eser de o yılın sonlarına doğru kapımızın önüne bırakılmıştı. Öykü, kapanma döneminde biriken basılı dosya yığınını incelemekte olan okurumuz Jay Graham’ın eline geçmişti. O dönemde ben de bir okur olarak görev yapıyordum; yeni bir dosya yığını almak üzere ofise gittiğimde, Sharp’ın öyküsünü, ilk sayfasına Jay tarafından iliştirilmiş ve üzerinde heyecanlı bir not bulunan bir yapışkanlı kağıtla birlikte beni beklerken bulmuştum. Onu aynı gün editörlere teslim ettim. Sharp’ın ilk romanı Offseason, Mayıs ayında Astra House tarafından yayımlandı; yayınevi ayrıca yazarın (“Uncontrollable, Irrelevant” adlı öyküyü de içeren) ilk derlemesi Sickness, Health’i de önümüzdeki bahar okurlarla buluşturacak.

Bir yazar olarak parmağınız "Gönder" düğmesinin üzerindeyken duraksadığınızda ya da bir zarfı posta kutusuna attığınızda, eserinizin bir tür boşluğa doğru gittiğini hayal etmenin ne kadar kolay olduğunu biliyoruz.

Ancak bizim değerlendirme sürecimiz, tıpkı eskiden olduğu gibi kişisel bir nitelik taşımaya devam ediyor; zarf yalama, not alışverişi yapma, saygı çerçevesinde tartışma ve uzun telefon görüşmeleri gerçekleştirme gibi "analog" eylemlere dayanıyor.

Bu süreç her zaman verimli işlemeyebilir; fakat yukarıdaki şiirleri ve öyküleri okuyan herkesin de bileceği üzere, harcanan çabaya kesinlikle değiyor.

The Paris Rewiew

Gercekedebiyat.com