Kinyas / Betül Tarıman

bu hangi benden olma bu ben ile

eylemiş gibi kendini kenar ile

dün bir var idim bir yoğ idim

yoktu bir birlik yalan ile masal ile

ney idim ki ben çaldım 

kendimi heves ile

bir kalem aldım köşe çizildim

noktalar koydum dert ile

ihtimal şehir uçurumdu

korkar idim sesimden

yokluk diye

dünya hali işte diye diye

biri nargile çekiyordu şevk ile

kırmızı biri mont giyinmiş topuklu

dikkatle baktım içine

saçlarından siyah sarkıyordu

saçlarını alnına döktüğünde

azıksız geçtik bir yolu tren ile

kalkmalıyım dedim deli sanırdılar

geçtim bir iki midyeci

bir iki cüretkar avm’den çıkanlar

garip sesler çıkarıyordular

meğer ki bu ben uyumaktaymışım

melek kılığına bürünmüş

kendimden beri kuşlar ile

litvanya’dan letonya’ya

sanırsam gidiş biletiydim sanırdılar

geçtim kiliseler bisikletli kızlar

dünü hatırladım bakarken denize

her sahnede zardan bir hayat

boğulmuş bir deniz anası denizde

kendimi unutmalıyım dedim 

düşündüğümdü kendimi kendime kadar

kinyas der olmuyor insansız

hiç olmadığı kadar boştu

bugün sokaklar

geçti aradan biri bir iki gün kadar

keyfim yerinde yürüyor şimdi sokaklar

çay koydum demledim

kahvaltı ettim nisan yirmi altı iki bin on iki

yarım kalmış bir zamanı dolduruyordu odalar

ebru ses vermiş arzu’ya gideceğim bergamotlu çay var

kendimi çektikçe kendimden

suyu özlemiş atlar gibiyim

tüm toplanmış insanlar

suyu ezberlediğime bakar

Betül Tarıman

Gerçekedebiyat.com