Yaşantı / Ünsal Çankaya

Doğan gülseydi, gülen bahar olurduk,
İlkbaharlarda patlayan tomurcuklar,
Soy ağacı dalında gamzeli güller.

Sonbahar doğuyoruz,
Yağmur, yaş oluyoruz,
Yapraklarca çürüyor
Ömürlerimiz.

Tükenirken yağmura eş yaşımız,
Siliniyor gözlerden
Sürmeler ve anılar.

Nereye atsak fark edilmez o anlar,
İnsan son baharında, kuru yapraklar değil
Yalnızlık götürüyor kara toprağa.

Ünsal Çankaya