Masal sonu / Talat Sait Halman

Devlet başa. Kökler kopuyor kendiliğinden.

Kıl çengi yiğitler suyu sökmüş iliğinden.

Kurban. Işığın tek gözü vardır, o da kördür.

Bozgun günü kim kurtaracak avları inden?

En doğru masal anlamadan korktuğumuzdur.

Toprak acı bilmez, koparır sevgiyi dinden.

Göç mevsimi kuşlar yine yorgun ve umutsuz.

Ermez ağaran kente yüreklerdeki kinden.

Kuzgun leşe. Gerçekten ölen tanrıdır ancak.

Harmanları çığlıkla doğar ölgün ekinden.

Talat Sait Halman

(Can Kulağı, Yeditepe yayınları  1968, s.13)

Gerçekedebiyat.com