Ghat / Nevin Koçoğlu

I

Toprağınızda ekiliyken ben

hiç çiçeklenmedi gölgenizden fıstık ağacı

ben sizin kızınızdım gözleri menengiç hüznü,

sizin kalbiniz duvarda asılı…

II

Süründüğüm bütün topraklar şimdi ah

sırrını fısıldıyor kulağıma

bu hiç iyi bir şey değil unutma

iyileşmeyecek bu yara-

ve giyilmeyecek değiştiğim gömlek bir daha…

III

Belki bir gün, bir gün yıkar kalbimi dedim nirvanaya ermiş su- 
ıslatır dudaklarımı yıldızların döküldüğü nehir...

Bir gün nilüferler döker saçlarım- 
yanar sarındığım kırmızıdan yüzen binlerce kandil
ve gece şahit ki; kiri arıtıyor kir...

Ghat!

Nevin Koçoğlu

Gerçekedebiyat.com