Sen şair olamazsın / Neşe Yaşın

Küskün ve kırık kanatları

Uçuramaz yüreğini hiçbir yere

Korkak, nizami ve tutku kaçağı

Sen şair olamazsın

Sen şair olamazsın

Çünkü kavga çığlıklarında bile

Toplumsal yargıydı devindiren seni

Ve ölümden korkmuyorum sanırken

                           Yaşamdı korkutan seni

Dizelerin kardeş olamaz kimseyle

Çünkü hummalı gecelerde

Korkunu yansıtabildin ancak onlara

Ve bütün sevdiğin kadınlar

Kendini taddığın aldanışlardı aslında

Sen şair olamazsın

Çünkü bir kadın kolları boynundayken

Damarlarına sızan dizeleri duymadın

Ve gözyaşların içinde durdu hep

Hiç şiir ağlamadın

Ellerinle dokunmadın hiçbir dizeye

Bir sözcüğe sarılıp uyumadın

Dinginliğe giden otobüse attın kendini

Hiçbir çocuğa vakitsiz şeker almadın

Terkettin zor olan bütün isyanları

Hiçbir aşk yangınından yanmadın

Yel değirmenleriyle savaşmadın hiç

Hiçbir duvara yumruk atmadın

Sen şair olamazsın

Çünkü şiir yalnızca

Cesaret ve isyanın toprağında yetişir

Ve şair olmak

Yüreklice sevmekten başka nedir?

Neşe Yaşın

(Kapılar, Cem yayınevi, İstanbul 1992, s.44)