'Mavi Gözlü Dev' Ankara Film Festivalinde / İsa Küçük

                                        İrfan Demirkol’a, başarı dileklerimle…

 

Balaban ödül almış

Törende Kültür Bakanı,

            Ankaralılar ve genç sanatçılar var,

Sunucu Balaban’ı çağırıyor sahneye:

 

*

Balaban

Konuşup, konuşmamak arasında kararsız;

“Şimdi dünyanın en yüksek minaresine çıkıp 

                                   Size bir şeyler söyleyeyim mi?”

                                                           Diye soruyor önce

Alkışlarla alıyor izni:

“Şimdi dünyanın en yüksek minaresine çıkıp 

Size bir şey söyleyeyim mi?

Yanlış anlamayın

Anlatacaklarım masal değil, hayal değil

                                                           Hepsi gerçek, yalan değil ha!”

                                                           Diyerek başlıyor konuşmasına

“Bu Mavi Gözlü Dev filminde gördükleriniz var ya,

Hepsini aynıyla yaşadık biz

Ben ve ustam

Yani ben ve Mavi Gözlü Dev

Benim şair babam

Şu garipliğe bakın ki 

Bu ödülü 

Bu ödülü Mavi Gözlü Dev getirdi Balaban’a

Ve ben Balaban, bu ödülü veriyorum yakışıklı genç Balaban’a”

Derken, gözleri ile inceliyor, genç Balaban’ı 

“Bu ödülü, Mavi Gözlü Dev getirdi

Genç sanatçıya

Ben veriyorum”

                                   — Alkışlar, alkışlar…

 

*

“Mavi Gözlü Dev, benim şair babam, ustamla

Birlikte yattık mahpuslarda

Birlikte aştık mahpushane duvarlarını”        

                                   Sözlerinin burasında,

                                   Ayak parmaklarının üzerinde yükselip

                                   Omuzlarını geriye atarak

                                   Ve elini tuvale uzatır gibi

                                                           Uzatarak

                                   Başlıyor konuşmaya:

 

“Bir gün şair babam, dedi ki bana,

                        —Sen umudun resmini yap Balaban!

Günlerce düşündüm

Umut ne, umut nasıl, umut nerede

Günlerce umut aradım, umudu düşündüm

Umut ne, umut nasıl,

Umut nerede

Bütün koğuşlarını dolaştım mahpushanenin

                        Küflü duvarlarına baktım

                        Mahkûmların gözlerine baktım, tek tek

Dinledim yüreklerinin sesini bütün mahkûmların

Umut yok

 

Benim berberliğim de var, bilirsiniz

                        —Hapishanede berberlikte yaptım ben-

Tıraş olan mahkûmların gözlerinde aradım umudu 

Berberlerin gözünde

                        Ellerinde

                                   Ellerindeki makasın sesinde

                                   Şık şık da şık şık, şık şık

                                   Tarağa vuran makasın sesinde 

                                                                       Şık şık da şık şık

                                                                       Umut yok

Çıkarken yüzümü gördüm aynada

İşte dedim umut, işte umut bu

                                               Umut benim yüzümde

                                               Umut benim gözlerimde

Şair babama koştum

                                   ‘İşte dedim, işte umut, umut benim

                                   Umut benim gözlerimde’

Şair babam, Mavi Gözlü Dev, ustam

                                   Gülerek baktı gözlerime

                                   ‘’Evet, Balaban, sen umutsun

                                   Umut senin gözlerinde

                                   Umut senin ellerinde”

 

Birden durdu Balaban,         

İki kolunu eski bir dosta sarılır gibi açıp, uzatarak

Köy düğünlerinden türküler alıp getirdi

Türkülerin sesini getirdi

Nefesini, rengini, kokusunu

Dili duru Türkçe

Gözleri ela, kahve, kara, yeşil, mavi

Elleri turunç kokulu

Yetmedi mi renkler?

Masallar, hikâyeler, destanlar getirdi

Masallar, hikâyeler, destanlardan

Hasretler, beklemeler, kavuşmalar, kucaklaşmalar

Kocaman, mavi bir deniz

                                   Deniz kokusu

                                   Ve martıların çığlıkları

Yıkıyor duvarları

Alkışlar, alkışlar, alkışlar

 

*

Bulunduğum şehirde elektrikler kesiliyor

Kapanıyor televizyon

Yarım kaldı tören

 

Umut ne, umut nerede, umut nasıl?

 

İsa Küçük
Gercekedebiyat.com