Temmuz yarası / Ali Ekber Ataş

Madımak Ağıtı:  

TEMMUZ YARASI 

I. 

göklerin karanlığını toplamış sivas üssüne 

Bir gâvur memleketinde 

Bilavelet bir şeyh 

Kanlı parmaklarıyla çekiyor tespihini 

Mezarlarından çıkarıp şehitlerimizi 

Kuşbaşı yapıyor ve tike tike 

itlere atıyor 

Ve sunuyor devleti kâfire 

Ne işe yarar her eve bir bayrak 

Rahmet altında kururken yaprak 1 

düşün ki yangındık sixvas düşerken 

ömür işliğinde kefensiz günler  

kül sorgusunda beden niye ağlamaklısınız 

madımak alazında külsağımlı acılar 

karanfiller sümbüller gelincikler  

rüyalar külümserdik düşler yanarken 

II. 

elinizde çakmaktaşı çıkıp geldiniz barbar 

katran karası duman ziftin peki istiniz 

düşler kanarken 

gövdesiz baş olup hüseyin gibi 

kül yontular düştük madımak samahı’nda 

temmuzi o akşamüstü 

yangın duman is ve kül bereketi 

gözümde yaş eritti tanrının susturulduğu şehir 

zulmün soy aynası bilaveled bir şeyh 

kanlı ellerinde mavi gözlü çocuk düşler solarken 

tanrı cebrail’i kandırmamış henüz 

henüz ibrahim’e indirmemişti koçu 

dünkü mesele bu ibrahim dünkü çocuk 

nasıl unutur çaldıran’ı insan  

yavuz’u kim aklar karanlığından 

kırk bin baş kırk bin gövde seksen bin göz 

enel hak yolculuğunda kurbanlık koç gibi kılıç yorgunu 

pir sultanca marifet mansur’a niyet 

IV. 

tanrının köhne hoyratlığına çekip kınındaki kara saçlı yusuf’u 

bu hüseyin de bizdenbizim de kerbelamız bu 

ibrahim ibrahim ibrahim 

din şehitlik mezrası göklerse kara duman 

ne zaman tanrı desek uğrunda: kan kan kan!.. 

V. 

cebrail’in kanatlarında gönderilen 

şu kınalı koç sana tanrı’dan armağan 

inanç beygirlerine bilinç arabasını çektiresin diye 

çocuk ağladı ibrahim sarıldı peygamberliğine 

insanın cehenneminde sınandık ömürsüzce 

samaha durur gibi misal pişerken us yanarken yunus 

hu çekip döndükçe kendi yörüngemizde 

insan böyle yanmalara her dem şair kesilir 

bidon nerde gaz hani çakmaktaşı bendeyse 

süleyman bodur 

30 

7 insan 

70 

4 

1000 göz doldur ha doldur 

bir o kadar el bir o kadar ayak 

gövdemi parselleyen irrasyonelist haller 

VI. 

dilimizde tüy bittisöylediğimiz de ne 

ibretlik yanmalara yunus gibi kav gerek  

asılacak olanlara pir sultanca can gerek 

susmayın insan aşkına koparın dilinizdeki kelepçeleri 

sustukça çemkiriyor okyanus ötesinden bu kör kütük karanlık 

orada bir şehir var sözsüz duvak ayları yaz 

mevsimi temmuz biraz gitsen karanlık 

gitmesen Kırık saz 

camiler kışla medreseler üs minareler süngü 

miğferli kubbelerinden doluşup sokaklarına 

çekirge sürüleri gibi çöktüler üstüne hasıl canların 

ve demir merdivendeki küçük dev adamın 

VI. 

ufak tefekti oysa diş kovuğunda misal 

hangi birine yetsek tenim yanık 

ayaklarım üryan dedi küçük dev adam 

o halde kalkın ayıklanın kürüyün karları yüreklerinizden 

asılın yüreklere yürekler yelken yürekler fora yürekler… 

gün akşama inerken şah çekip ölüme  

indirek tahttankırkların kapısındayız  

kervan hazır bahtımız açık şaha gidilecek 

ismail zamanı haydi yol-a-çık 

VII. 

can muzdarip canan garip canlar ateş semahında 

söyle kainatın soy sahibi usun koynundaki maraz 

insanı kul kesen yasak ilahi yasaların kısırdöngüsü ebedi korku 

ilahi adaletinle ateşten tarlalarını sürerken musa 

sivas’ta mıydın yoksa madımak neydi öyle 

peki ya temmuz mühri nübüvvet mezarlığı 

insanı o cehennemde yalnız bıraktın 

o cehennemi yaratanların yaratanı mıydın 

bir başka yaratan mı vardı yoksa 

insanı yakarken seyreden 

VIII. 

sen peygamberlerin ulu soyu ulu hükümdarı kulların 

dört renkli insan bin dilli tanrı 

yedi iklim dört mevsim bu coğrafyada 

cennetinden bir bahçe mi sandın yoksa cehennemini 

yasak elma adem’e günahlar havva’ya kaldı 

sele verin hepimizi basiretimiz kentsoylu 

arlanmaz ataerkil huylu 

ekim 2000/2010

Ali Ekber Ataş
Gercekedebiyat.com