Çiçekleri ölümsüzlüğün / A. Kadir Paksoy

5. Senfoni’nin esiniyle Beethoven’a

sonsuzluğu dövüyor dev çekiçleri şiirin
tüm yıldızlarını döküyor umudun gecesi
arzunun denizlerine
karanlığın kalbine dörtnala deniz atlıları

parçalanarak saçılıyor koca bir nar gibi onurun suskunluğu
                                                              günbatımında devrimin
ayağa kalkıyor engizisyon kurbanları çıkarak
                                                              odun ateşleri içinden
kuşatıyor aşkın askerleri son kalesini de yazgının

çocuklar çığlık çığlığa
zümrüt çimenlerinde sevincin
gökten gül yağıyor bulutlar kucak kucağa
utkumuzu bekliyor kadınlar ovada
ağaçları altında alınterinin
arkadaş artık anla
son bağ bozumundayız düşlerin

haydi haydi
çabuk olun
alın yerinizi
ordusunda yaratanların
dayanın yaşamın siperlerine
sürün namlulara ışığın mermilerini
özgürlüğün toplarını doldurun

ateş! çok uluslu tümenleri evrensel sevmenin
ateş korkaklığa ikiyüzlülüğe ihanete
işte bakın nasıl da açıyor
çiçekleri ölümsüzlüğün
Beethoven’la birlikte

A. Kadir Paksoy
Gerçek Edebiyat