Gerçek Edebiyat

İnsanlar üzgün, sorgulanıyor hüzün.
Aşıklar mı kayıp şimdi aşk mı tükendi yoksa,
Sırlanarak saklanıyor aynaların yanıtı.

Mektuplar girmeden zarfa, kalpler çizilirdi okla,
Öpücükler mühürlerdi sayfaların sonunu.
Gözleyen aynaya sır değil izleyene ayandı bu.

Ulaşamayan mektuplar sahiplerine dönerdi.
Mühürlerinin üstüne dökülmese bile yaşlar,
Nasıl üzüldüklerini bilirdi sırsız aynalar.

Sırlı olan aşk ve ayna yenilmezdi ki zamana,
Dört mevsim de gülümserdi yankısını arayana.
Aylar, yıllar güne döner an kuş olurdu aşklara.

Kuşlar uçmasın deniyor, sonsuzluk umuluyorsa,
Ağaçlara uyku olup, serilmeli boz toprağa.
Ki aşk dursun üstlerinde lapa lapa yağan karla.

Uyanınca ulaştırsa mektupları doğa ana,
Baharla yeşerir kalpler vurulur aşkın okuyla.
Hem postacılar yorulmaz hem aşksız kırılmaz ayna.

Ünsal Çankaya
Gercekedebiyat.com