Direniş Şiiri / Nilüfer Altunkaya

duydum seste çoğalan sesi
herkes aynı çağdan uyanmış
uğultulu bi’yönsüzlükten dal dal
birden her mesafe yakınmış

camın beklemişliği kırıldı işte
geçtik ölümsüzlüğü an an
kanat kanat ağaçlar ve çocuklar
yağmur kimin sokağıymış

suyu kim yanıltabilir
hangi türküyü susturabilir
çeliğin ağırlığı
insan kendi boşluğuna inatmış

öptüm alnından sevdalı
geceydim doğdum sızına
yıkasınlar bu kanı da hınçla
tarihin en eski yanılgısına

soluğuma soluğunu dayamış devlet
boşuna…

(Bu şiir Gezi Parkı eylemlerinde ölen, yaralanan, şu anda kayıp ve gözaltında olan tüm direnişçilere adanmıştır.)

Gerçekedebiyat.com