Doğal afet

Güzelliği ironiyle anlatır,

Kalp kırığı içindedir tanımın.
Doğa olayında ironi yoktur,
Hafiften ağıra yükselir yıkım.

Fırtına avunur kar yağdırınca,
Hortum ise doymaz kapıp kaçmaya.
Ne bulsa uçurur öfkeli burgaç,
Söndüğünde yere çalar her şeyi!

İnsan ancak sığınakla kurtulur,
Yoksa kanatlanır dönmeden kuşa.
Büyük yıkım kalır ardına sonra,
Doğal afet denir bu karmaşaya.

Ne uğultu biter ne gürültüsü,
İşte bahçemizden muhasebesi;
Selvi ağacının kökü sağlam da,
Sardunyalar hep dağılmış dünyaya!

Ünsal Çankaya
Gercekedebiyat.com