Huy / Abdülkadir Budak

Benim bir huyum vardı, akan suya benzerdi

Geçtiği, dokunduğu her yere hayat veren

Öyle güzel bir huydu, herkeslere örnekti

Bulutun içinde gizlenen dağ başına

Afrika’ya uzanan yardım eline

Gözleri kocaman bakan

Nuri İyem resimlerine

Benzerdi

Gün değişir, ülke, dünya değişir

O huyum değişmezdi

Oğul büyür, kız gelin

Olur, çeker giderdi

Kalırdı güzel huyum

Sonra nasıl olduysa

Kaybettim o huyumu

Tarlanın yanından geçmiyor ırmak

Dağın biri başını çekip çıkardı buluttan

Daha yüksekten baktı ovadaki karıncaya

O huyumu arıyorum

İçimdeki fenerle

Gündüz karanlığında

Abdülkadir Budak

(Okyanus Görmüş Gemi, s.36 )