Kimi zihinlere deprem gerek!

Kimi zihinlere deprem gerek!

Afyonkarahisar’ın Dinar ilçesinde, 1 Ekim 1995 tarihinde meydana gelen yıkıcı depremde enkaz altında kalan çok sayıda insanımız için büyük bir seferberlik vardı.

Sağ kurtulmayı başarmış gözü yaşlı bir dedemiz, Yunanistan’dan da yardıma koşan bir Yunan Arama-Kurtarma Ekibiyle ilgili ne düşündüğünü soran televizyon muhabirine; “Gece gündüz çalışıyorlar, onlara gavur diyemem…” demişti.

O güne kadar, işgal yıllarının ya çocuk ruhuna kazıdıkları yüzünden ya da o dayanılmaz acılara kulak doygunu bu dede için bütün Yunan halkı, belki de dünya kuruldu kurulalı “Yunan Gavuru” idi.

Fakat Dinar’lı dedemiz Yunan arama-kurtarma ekibi sayesinde o gün bilincinde 9,0 şiddetinde deprem yaşıyordu.

Sözü şuraya getirmek istiyorum ki; 23 Ekim 2011 tarihinde meydana gelen 7,2 büyüklüğündeki Van depreminin yıldönümü bugün.

O günlerde Cumhuriyet gazetesindeki köşemde birkaç gün bu depremi konu edinmiştim.

vanVan depremi de, 604 yurttaşımızın hayatını kaybettiği, 4 bin 152 kişinin yaralandığı çok yıkıcı bir depremdi.

Sıcağı sıcağına bu depremin haberini duyuran bir haber sunucusu, sonuna kişisel yorumunu “etmeyi” unutmadı: “Şimdi ağlama sırası onlarda!”

Bu yorumuyla PKK terörünün şehit ettiği yurttaşlarımıza güya sahip çıkıyordu.

Dinar’daki depremde Yunanistan’dan gönüllü gelen arama-kurtarma ekibi için Dinarlılar; “onlar”, değildi ama aynı pasaportu taşıdığımız mağdur yurttaşlarımızın bir bölümü, bu bilinç yoksunu vicdansız haber sunucusu için “onlar” oluyordu.

Asıl senin zihniyetindir “onlar”!

O acılı “Van depremi” günlerinde, böylesi duygularla çizdiğim bu karikatürüm; Dinar’a koşan “Yunan arama-kurtarma ekibi” gibi zihinlerde deprem yapsın isterim.

Dilerim bu lafı edebilen o haber sunucusunu, yaşadığı o zehirli karanlıkta arar, bulur ve “kurtarır”:

van

Gerçekedebiyat.com